บทที่ 1 No.1

โกดังร้างชานเมืองชลธารา อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้น และกลิ่นสนิมเหล็ก หลอดไฟดวงเดียวบนเพดานสั่นไหว ส่งแสงสลัว ๆ อาบร่างของณัฐวดี เจริญสุขวัย ที่ถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้

ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะความกลัวและความเจ็บปวดจากบาดแผลทั่วตัว ริมฝีปากแห้งแตกจนเป็นขุยขาว เลือดที่มุมปากแข็งตัวเป็นสีคล้ำ

เสียงลมพัดกระทบประตูเหล็กดังปัง ๆ เป็นระยะ ๆ น่ากลัวราวกับเสียงเพรียกจากนรก

"โธ่เว้ย!"

ชายร่างใหญ่ซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มโจร เตะถังเหล็กข้างตัวอย่างหัวเสีย เสียงดังลั่นจนณัฐวดีสะดุ้งสุดตัว เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกแล้วเปิดลำโพง เสียงตะคอกของเขาดังลั่นโกดัง

"กรกันต์ กิตติชัย! คู่หมั้นของมึงอยู่ในมือพวกกูแล้ว หนึ่งร้อยล้าน! ไม่งั้นก็รอเก็บศพเธอได้เลย!"

ณัฐวดีเงยหน้าขึ้นอย่างมีความหวังริบหรี่ แสงสว่างวาบขึ้นในดวงตาที่ใกล้จะดับแสงของเธอ กรกันต์...เขาต้องมาช่วยเธอแน่

แต่แล้ว เสียงที่ตอบกลับมาผ่านลำโพงก็เย็นชาราวกับน้ำแข็งในฤดูหนาว

"ณัฐวดี เลิกเล่นละครสักทีเถอะนะ คุณคิดว่าใช้วิธีการตื้น ๆ แบบนี้แล้วจะเรียกร้องความสนใจจากผมได้เหรอ "

คำพูดแต่ละคำเหมือนค้อนหนัก ๆ ทุบลงบนหัวใจของณัฐวดีจนแหลกละเอียด ความหวังริบหรี่ในดวงตาของเธอดับวูบลงทันที เธอส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ นี่ต้องเป็นภาพหลอนแน่ ๆ

หัวหน้าโจรถึงกับงงไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย "โอ้เหรอ งั้นถ้าเพิ่มเปรมฤดี เจริญสุขวัย เข้าไปอีกคนล่ะ ได้ยินว่าบ้านเจริญสุขวัยรักคุณหนูรองคนนี้มากกว่าไม่ใช่เหรอ "

ปลายสายเงียบไปหลายวินาที ก่อนที่เสียงของกรกันต์จะดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับนุ่มนวลลงอย่างเห็นได้ชัด "อย่าแตะต้องเปรมฤดี เธอไม่เหมือนณัฐวดี ส่วนเรื่องเงิน...ผมจะพิจารณาอีกทีเพื่อความปลอดภัยของเปรมฤดี "

ประโยคนั้นเปรียบเสมือนมีดอาบยาพิษที่แทงทะลุความหวังสุดท้ายของณัฐวดีจนหมดสิ้น น้ำตาไหลอาบแก้มปนเปื้อนคราบเลือดและฝุ่นดิน ภาพมายาเกี่ยวกับความรักและครอบครัวที่เธอเคยยึดถือพังทลายลงในพริบตา

"แม่มเอ๊ย! ของไม่มีใครเอาจริง ๆ ด้วย " หัวหน้าโจรวางสายแล้วสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะบ้วนน้ำลายลงบนพื้น

โจรอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ณัฐวดีพลางถูมือไปมา ดวงตาของมันเต็มไปด้วยแววหื่นกระหาย "ในเมื่อไม่มีใครเอา งั้นพวกพี่ขอก่อนก็แล้วกันนะน้องสาว "

ดวงตาของณัฐวดีเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด เธอพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่เชือกที่มัดไว้แน่นหนาเกินไป

ในห้วงเวลาแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง พลังเฮือกสุดท้ายก็ถูกจุดขึ้น เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมด แหงนหน้าไปด้านหลัง แล้วกระแทกท้ายทอยเข้ากับกำแพงปูนอย่างแรง!

ปัง!

เสียงทึบ ๆ ดังขึ้น พร้อมกับความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วศีรษะ ของเหลวอุ่น ๆ ไหลลงมาตามขมับจนบดบังทัศนวิสัยของเธอ

พวกโจรตกใจกับการกระทำบ้าบิ่นของเธอจนหยุดชะงัก "อีบ้านี่! ใจเด็ดเหมือนกันนี่หว่า!"

สติของณัฐวดีเริ่มเลือนลาง ภาพแปลกหน้ามากมายที่ไม่เคยเห็นมาก่อนหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก ภาพของการต่อสู้ การฆ่าฟัน เสียงปืน เสียงระเบิด และเสียงคำสั่งที่เยือกเย็นเป็นภาษาต่าง ๆ นานา

รหัสลับ "นายหญิง" และความทรงจำของการเป็นผู้นำองค์กรใต้ดินอันดับหนึ่งของโลก "องค์กรจันทราทมิฬ" ระเบิดขึ้นในสมองของเธอ

เธอจำได้แล้ว...ความทรงจำที่หายไปเมื่อสี่ปีก่อนได้กลับคืนมาแล้ว การหลบหนี การทรยศ และตัวตนที่แท้จริงของเธอในฐานะราชินีแห่งโลกใต้ดิน...

เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและคราบน้ำตากลับว่างเปล่า เหลือเพียงความเยือกเย็นและไอสังหารที่พร้อมจะแผ่ซ่านไปทั่วหล้า

โจรที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอถึงกับชะงักฝีเท้าเมื่อสบเข้ากับสายตาคู่นั้น หัวใจของเขากระตุกวูบ เขารู้สึกเหมือนไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับลูกแกะที่รอวันเชือด แต่เป็นอสูรร้ายจากบรรพกาลที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล

"พวกแก...อยากตายแบบไหน " เสียงของณัฐวดีแหบพร่า แต่กลับแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้ผู้ฟังขวัญผวา

พวกโจรหันมามองหน้ากัน ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา "ใกล้จะตายอยู่แล้วยังปากดีอีกนะมึง!"

ณัฐวดีไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป เธอขยับข้อมือในองศาที่เป็นไปไม่ได้ ใช้ปุ่มกระดูกนูน ๆ ขูดกับขอบเชือกป่านที่หยาบกระด้างซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หัวหน้าโจรเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากล เขากระชากมีดพกออกมา "อย่าไปเสียเวลากับมัน! กรีดหน้ามันก่อนเลย!"

วินาทีที่ปลายมีดกำลังจะสัมผัสกับใบหน้าของเธอ เชือกที่มัดมือก็ขาดสะบั้นลง

ณัฐวดีใช้แรงดีดตัวจากเก้าอี้ พุ่งเข้าใส่หัวหน้าโจรที่ยังไม่ทันตั้งตัว เข่าขวาของเธอลอยขึ้นกระแทกเข้าที่ปลายคางของเขาอย่างรุนแรง!

แกร๊ก!

เสียงกระดูกกรามและต้นคอหักดังประสานกันอย่างน่าสยดสยอง ร่างของหัวหน้าโจรล้มลงไปกองกับพื้นอย่างอ่อนปวกเปียก ดวงตาเบิกโพลงค้างอย่างไม่เชื่อสายตา

โจรอีกสองคนที่เหลือตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ หันหลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอด

ณัฐวดีใช้เท้าเตะขาเก้าอี้ เก้าอี้หมุนคว้างไปกระแทกเข้าที่หลังหัวเข่าของโจรคนหนึ่งอย่างแม่นยำ มันร้องลั่นแล้วทรุดตัวลงไปกองกับพื้น

เธอฉวยโอกาสหยิบมีดที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา ร่างของเธอไหววูบไปปรากฏตัวอยู่ด้านหลังของโจรอีกคน

ปลายมีดเย็นเฉียบจ่ออยู่ที่ลำคอของมัน "ตอนนี้ บอกมา ใครเป็นคนสั่งพวกแก "

โจรคนนั้นขาสั่นจนยืนไม่อยู่ ของเหลวกลิ่นฉุนไหลออกมาจากเป้ากางเกง มันพูดเสียงสั่น "เป็น...เป็น...เป็นคุณหนูรอง...คุณเปรมฤดีครับ!"

ดวงตาของณัฐวดีเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในขั้วโลกเหนือ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง การลักพาตัวครั้งนี้เป็นแผนกำจัดเธอตั้งแต่แรก

เธอใช้ด้ามมีดกระแทกท้ายทอยของมันจนสลบไป

โกดังกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงร่างโจรสามคนที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น กับณัฐวดีที่ยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขา ราวกับอสูรที่เพิ่งผ่านการนองเลือดมาหมาด ๆ

เธอยืนนิ่ง หลับตาลง ปล่อยให้ความทรงจำสี่ปีในฐานะคนธรรมดากับความทรงจำสิบกว่าปีในฐานะราชินีแห่งโลกใต้ดินปะทะกันในหัว ความเจ็บปวด ความโกรธแค้น ความสับสนถาโถมเข้ามา ก่อนจะกลั่นตัวเป็นความเกลียดชังที่เย็นเยียบ

เธอเดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกที่แตกร้าว มองภาพสะท้อนของตัวเองที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและแววตาที่แปลกไป ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็น

"กรกันต์ กิตติชัย เปรมฤดี เจริญสุขวัย และตระกูลเจริญสุขวัยทุกคน...ฉันกลับมาแล้ว "

---