บทที่ 2 No.2

ณัฐวดีใช้ปลายเท้าเขี่ยร่างของโจรที่สลบไสลไม่ได้สติ ปลายมีดเย็นเฉียบตบเบา ๆ ที่แก้มของมัน "เปรมฤดีให้พวกแกเท่าไหร่ "

โจรคนนั้นตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า สะอื้นไห้ "ห้า...ห้าล้านบาทครับ! เธอบอกว่าถ้างานสำเร็จจะให้อีกห้าล้าน ให้พวกเราจัดการให้เรียบร้อย ดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุ..."

ณัฐวดีแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ห้าล้านบาทแลกกับชีวิตของเธอ เปรมฤดีช่าง "ใจกว้าง" เสียจริง

เธอล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าของหัวหน้าโจร หน้าจอยังคงค้างอยู่ที่ประวัติการโทรออกล่าสุด ซึ่งก็คือเบอร์ของกรกันต์

นิ้วเรียวของเธอแตะที่หน้าจอเบา ๆ เพื่อโทรกลับไป

สายถูกรับอย่างรวดเร็ว เสียงของกรกันต์ที่เต็มไปด้วยความรำคาญดังขึ้นอีกครั้ง "มีอะไรอีก ฉันบอกแล้วไงว่าความเป็นความตายของเธอฉันไม่สน!"

ณัฐวดีไม่พูดอะไร เธอเพียงแค่ยื่นโทรศัพท์ไปจ่อที่ปากของโจรที่ยังเหลือรอด

โจรคนนั้นเข้าใจความหมายของเธอทันที มันรวบรวมแรงทั้งหมดตะโกนร้องไห้ใส่โทรศัพท์ "คุณชายกิตติชัยช่วยด้วยครับ! คู่หมั้นของคุณชายบ้าไปแล้ว! เธอฆ่าหัวหน้าของพวกเรา!"

ปลายสายเงียบกริบไปชั่วขณะ

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงตวาดของกรกันต์ก็ดังลั่น "ณัฐวดี! เธอเล่นบ้าอะไรอีก?! คิดว่าหาคนมาเล่นละครด้วยแล้วฉันจะเชื่อมึงเหรอ?!"

ณัฐวดีดึงโทรศัพท์กลับมา แล้วกระซิบเสียงเบาใส่ไมโครโฟน "กรกันต์ อีกไม่นานคุณจะได้รู้ ว่านรกที่แท้จริงเป็นยังไง "

พูดจบ เธอกดตัดสายทันทีโดยไม่รอให้เขาได้ตอบโต้อะไร จากนั้นก็ดึงซิมการ์ดออกมาแล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งลงในถังน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำฝนจนมิด

เธอเหลือบมองไปรอบ ๆ โกดัง สายตาไปหยุดอยู่ที่กองกระสอบเก่า ๆ และถังน้ำมันที่มุมห้อง

เธอเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าโจรที่นั่งตัวสั่นอยู่ ใช้มีดตัดเชือกที่ข้อเท้าของมัน "ไปซะ แล้วไปบอกเปรมฤดีด้วยว่า...เกมเพิ่งจะเริ่ม "

โจรคนนั้นดีใจราวกับได้ชีวิตใหม่ มันรีบคลานหนีออกจากโกดังไปอย่างไม่คิดชีวิต

ณัฐวดีลากร่างโจรอีกสองคนที่สลบอยู่มารวมกัน ใช้กระสอบเก่าคลุมไว้ แล้วเปิดฝาถังน้ำมัน ราดน้ำมันให้ทั่วบริเวณรอบ ๆ

เธอไม่ได้คิดจะจุดไฟ แค่ต้องการสร้างสถานการณ์ให้ดูเหมือน "อุบัติเหตุ" เพื่อให้ตำรวจและการจัดการของเปรมฤดีวุ่นวายมากขึ้น นี่เป็นหนึ่งในวิธีที่ "นายหญิง" ใช้จัดการกับคนทรยศในอดีต: ใช้ความโกลาหลเพื่อปกปิดความจริง

เธอจัดการทำแผลที่หน้าผากของตัวเองอย่างง่าย ๆ ใช้เศษผ้าที่พอจะหาได้พันไว้แน่น ๆ เพื่อห้ามเลือด

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เธอก็ปีนออกทางหน้าต่างหลังโกดังอย่างคล่องแคล่วราวกับแมวดำ หายลับไปในความมืดของราตรี

ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ของตระกูลกิตติชัย กรกันต์ขว้างโทรศัพท์ลงบนพื้นอย่างหัวเสีย

เปรมฤดีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบเข้าไปประคอง ลูบที่หน้าอกของเขาเบา ๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "พี่กรกันต์คะ เป็นอะไรไปคะ หรือว่าพี่หญิงใหญ่เธอ..."

กรกันต์ดึงเธอเข้ามากอดแน่น ๆ แล้วพูดด้วยความเกลียดชัง "ผู้หญิงสารเลวคนนั้น เพื่อเรียกร้องความสนใจจากพี่ ถึงกับจ้างคนมาเล่นละครว่าเธอฆ่าโจร! ช่างไม่มียางอายเอาซะเลย!"

แววตาของเปรมฤดีวูบไหวไปด้วยความตื่นตระหนกและความแค้น แต่ใบหน้ากลับแสดงความกังวล "ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้...เมื่อก่อนพี่หญิงใหญ่เธอไม่ใช่คนแบบนี้นะคะ หรือว่าครั้งนี้เธอจะถูกลักพาตัวไปจนเสียสติไปแล้ว "

"เธอมันก็แค่คนบ้า!" กรกันต์กัดฟันพูด "รอให้เธอกลับมาก่อนเถอะ พี่จะทำให้เธอได้รู้ว่าคำว่าเสียใจเป็นยังไง!"

แต่ในขณะนั้น "คนบ้า" ตัวจริงกำลังเดินอยู่บนถนนชานเมือง มีรถแท็กซี่คันหนึ่งแล่นมาจอดข้าง ๆ เธอ

คนขับเห็นสภาพที่เต็มไปด้วยเลือดของเธอก็ตกใจ แต่เมื่อเห็นเธอหยิบเงินปึกหนาออกมาจากกระเป๋า (ที่เพิ่งยึดมาจากโจร) ดวงตาของเขาก็ลุกวาวทันที

"ไปบ้านเจริญสุขวัย " ณัฐวดีบอกที่หมายด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ระลอกคลื่น

รถแล่นไปบนถนนอย่างรวดเร็ว แสงไฟนีออนจากข้างทางสาดส่องใบหน้าที่เย็นชาของณัฐวดีเป็นระยะ ๆ

ในหัวของเธอ ความทรงจำสี่ปีในฐานะคนธรรมดากำลังหลอมรวมกับความทรงจำสิบกว่าปีในฐานะราชินีแห่งโลกใต้ดินอย่างรวดเร็ว

เธอนึกถึงลูกน้องที่จงรักภักดี นึกถึงพ่อบุญธรรมที่รักเธอเหมือนลูกในไส้ และนึกถึงการทรยศที่แสนเจ็บปวดซึ่งเป็นสาเหตุให้เธอต้องสูญเสียความทรงจำ

ศัตรูของเธอไม่ได้มีแค่พวกปลายแถวที่อยู่ตรงหน้านี้

เธอหลับตาลงเพื่อซ่อนแววตาสังหาร สี่ปีแล้ว ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างที่เป็นของเธอกลับคืนมา

รถแท็กซี่ค่อย ๆ แล่นเข้าสู่ย่านคนรวยของเมืองชลธารา คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลเจริญสุขวัยตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

ณัฐวดีจ่ายค่ารถ แล้วก้าวลงจากรถมายืนอยู่หน้าบ้านที่เธอจากมาเพียงแค่วันเดียว แต่กลับรู้สึกเหมือนนานนับชาติ

ภายในบ้านยังคงสว่างไสว ราวกับมีใครบางคนกำลังรอเธออยู่

---