บทที่ 3 No.3

ณัฐวดีผลักประตูไม้แกะสลักที่หนักอึ้งเข้าไป ทันทีที่เธอปรากฏตัว ทุกสายตาในห้องนั่งเล่นก็จับจ้องมาที่เธอเป็นจุดเดียว

อำนาจ พ่อของเธอ ภากร และ ณภัทร พี่ชายทั้งสองคนของเธอ และกรกันต์ที่กำลังโอบเปรมฤดีอยู่ ทุกคนนั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าที่แตกต่างกันไป

เมื่อเห็นสภาพที่มอมแมม เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง และเต็มไปด้วยคราบเลือดของเธอ ไม่มีใครแสดงท่าทีเป็นห่วงแม้แต่น้อย มีแต่ความรังเกียจและความรำคาญ

"ยังกล้ากลับมาอีกเหรอ?!" อำนาจวางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสียงดังลั่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยการตำหนิ

"เล่นละครจบแล้ว ในที่สุดก็ยอมกลับบ้านสักทีสินะ " ภากร พี่ชายคนโตพูดแดกดัน

ณภัทร พี่ชายคนรองขมวดคิ้ว สายตาของเขากวาดมองเธอราวกับกำลังมองสิ่งสกปรก "รีบไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย อย่ามาทำตัวน่าอับอายขายขี้หน้าอยู่ตรงนี้ "

สายตาของณัฐวดีกวาดมองทุกคนอย่างสงบนิ่ง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่กรกันต์และเปรมฤดีที่ซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา

เปรมฤดีรีบผละออกจากอ้อมแขนของกรกันต์ทันที เธอเดินเข้ามาหาณัฐวดีอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความกังวล ยื่นมือจะเข้ามาประคอง "พี่หญิงใหญ่! พี่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว! น้องเป็นห่วงพี่แทบแย่!"

วินาทีที่มือของเปรมฤดีกำลังจะสัมผัสตัวเธอ ณัฐวดีก็เบี่ยงตัวหลบอย่างนุ่มนวล

มือของเปรมฤดีค้างอยู่กลางอากาศ ใบหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย แต่เธอก็ปรับสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อยยิ่งกว่าเดิม "พี่หญิงใหญ่คะ น้องรู้ว่าพี่โกรธพวกเรา...โกรธพี่กรกันต์...แต่ตอนนั้นสถานการณ์มันฉุกเฉินจริง ๆ นะคะ โจรมันระบุชื่อน้อง..."

เธอพูดไม่ทันจบก็แกล้งทำเป็นพูดต่อไม่ไหว ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปาก ไหล่สั่นน้อย ๆ ราวกับกำลังรู้สึกผิดและเสียใจอย่างสุดซึ้ง

การแสดงของเธอได้ผล กรกันต์ลุกขึ้นมาดึงเปรมฤดีไปหลบอยู่ข้างหลัง แล้วหันมาจ้องณัฐวดีอย่างโกรธเกรี้ยว

"ณัฐวดี! พอได้แล้ว! เปรมฤดีเป็นห่วงเธอจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนทั้งคืน แต่เธอกลับมาก็มาทำหน้าบึ้งตึงใส่เธออีก เธอมีหัวใจบ้างไหม?!"

ณัฐวดีมองชายหญิงคู่ที่สลับขาวเป็นดำอยู่ตรงหน้า ความทรงจำก่อนที่เธอจะความจำเสื่อมก็ผุดขึ้นมา เปรมฤดีก็เป็นแบบนี้เสมอมา สวมบทบาทเป็นเหยื่อผู้บริสุทธิ์น่าสงสาร แล้วค่อย ๆ แย่งชิงทุกอย่างไปจากเธอ

แม่ของเธอจากไปอย่างซึมเศร้าหลังจากที่แม่ลูกคู่นี้เข้ามาอยู่ในบ้าน หุ้นที่ตาของเธอทิ้งไว้ให้ก็ถูกเปรมฤดีหลอกล่อเอาไปทีละน้อย

ความแค้นทั้งเก่าและใหม่ถาโถมเข้ามาในใจ แววตาของณัฐวดีเย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง

"เป็นห่วง?" ในที่สุดเธอก็พูดขึ้น เสียงไม่ดัง แต่ชัดเจนพอที่ทุกคนจะได้ยิน "เป็นห่วงว่าฉันจะไม่ตาย หรือเป็นห่วงว่าแผนของพวกเธอจะล้มเหลวกันแน่ "

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเงียบกริบลงทันที

สีหน้าของเปรมฤดีซีดเผือดลงทันที ร่างกายสั่นเทาราวกับจะล้มลงได้ทุกเมื่อ

"พี่หญิงใหญ่...ทำไมพูดแบบนี้...น้อง...น้อง..." เธอยิ่งร้องไห้หนักขึ้น ดูน่าสงสารจับใจ

ความโกรธของกรกันต์ถูกจุดให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง "เธอมันบ้าไปแล้ว! สร้างเรื่องลักพาตัวตัวเองขึ้นมา ตอนนี้ยังจะมาใส่ร้ายเปรมฤดีอีกเหรอ?!"

"สร้างเรื่อง?" ณัฐวดีทวนคำพูดนั้น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ "มีหลักฐานเหรอ "

"หลักฐาน?" กรกันต์หัวเราะเยาะ "เธอก็ให้คนโทรมาบอกฉันเองว่าเธอฆ่าโจร นี่ถ้าไม่ใช่การแสดงแล้วจะเรียกว่าอะไร เธอคิดว่าฉันโง่เหรอ "

"อ้อ งั้นในสายตาของคุณ ฉันควรจะถูกโจรฆ่าตายโดยที่ไม่มีทางสู้ ถึงจะไม่ใช่การแสดงสินะ " ณัฐวดีสวนกลับ

กรกันต์ถึงกับพูดไม่ออก เขาเถียงไม่ออก ได้แต่แถไปว่า "คุณหนูที่ถูกเลี้ยงมาอย่างดีแบบเธอ จะไปสู้กับโจรมีดได้ยังไง ถ้าไม่ใช่การแสดงแล้วจะเป็นอะไรไปได้?!"

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ อำนาจก็ทุบโต๊ะดังปัง! แล้วกล่าวคำตัดสิน "พอได้แล้ว! อย่าเถียงกันอีก! ณัฐวดี กลับขึ้นห้องไป! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถ้าฉันไม่อนุญาต ก็ห้ามก้าวออกจากบ้านแม้แต่ก้าวเดียว! ไปสำนึกผิดซะ!"

นี่คือการกักบริเวณ เพื่อปิดปากเธอ และทำให้เรื่องนี้จบลงอย่างเงียบ ๆ

เปรมฤดีที่หลบอยู่หลังกรกันต์ แววตาฉายแววแห่งความสมหวัง

ณัฐวดีมองครอบครัวจอมปลอมของเธอ พวกเขารีบตัดสินว่าเธอผิด ไม่ใช่เพราะเชื่อคำพูดของกรกันต์ แต่เพราะข้อสรุปที่ว่า "ณัฐวดีสร้างเรื่องเอง" เป็นทางออกที่เสียหายต่อชื่อเสียงของตระกูลน้อยที่สุด

ส่วนความจริงคืออะไร ไม่มีใครสนใจ

เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

ดี...ดีมาก

ยิ่งกดขี่มากเท่าไหร่ การโต้กลับก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่แค่การแก้ตัวด้วยคำพูด แต่เป็นการตบหน้าฉาดใหญ่ให้คนพวกนี้ตื่นจากโลกของตัวเอง

เธอไม่มองหน้าใครอีก หันหลังแล้วเดินขึ้นบันไดไปทีละก้าว แผ่นหลังตั้งตรง

ในสายตาของทุกคน นี่คือการยอมรับความผิดและหนีไปอย่างน่าสมเพช แต่มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่า พายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของเธอ

---