บทที่ 3

มุมมองของอเลสเซีย

สองวัน ฉันต้องทนเอาชีวิตรอดให้ได้อีกแค่สองวันเท่านั้น

ฉันได้งานล้างจานในร้านอาหารราคาถูกแห่งหนึ่ง ห่างจากคฤหาสน์หลังนั้นออกไปไม่กี่ไมล์

น้ำร้อนกับฟองสบู่กลิ่นฉุนช่วยชะล้างทุกสิ่ง ราวกับเป็นการไถ่บาปที่ฉันไม่ได้เป็นคนก่อ

มันคืองานหนักที่แทบไม่ต้องใช้สมองคิด ท่ามกลางเสียงพึมพำแผ่วเบาในร้านอาหาร นับเป็นครั้งแรกในรอบเจ็ดปีที่ฉันสัมผัสได้ถึงประกายบางอย่าง ประกายที่อาจเรียกได้ว่าอิสรภาพ

ความเงียบเหงาเปิดทางให้ความทรงจำเก่าๆ ไหลบ่าเข้ามา

ภาพพ่อมอบรถสปอร์ตคันหรูให้เคียร่าเป็นของขวัญวันเกิดครบรอบสิบหกปี ขณะที่ฉันต้องทำงานพิเศษหลังเลิกเรียนเพียงเพื่อหาเงินซื้ออุปกรณ์วาดรูป

ภาพแม่ซื้อชุดราตรีแบรนด์เนมให้เธอไปงานเลี้ยงหรูหราที่ฉันไม่เคยได้รับแม้แต่บัตรเชิญ

การลำเอียงไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่ระยะห่างทำให้ฉันมองเห็นความอยุติธรรมพวกนั้นชัดเจนจนน่าสะอิดสะเอียน

ในคืนที่สอง ขณะที่กะทำงานของฉันใกล้จะสิ้นสุดลง เสียงกระดิ่งเหนือประตูก็ดังขึ้น

ดันเต้ยืนอยู่ตรงนั้น ในมือถือกล่องสีขาวใบเล็ก

รูปลักษณ์สูงส่งไร้ที่ติของเขาดูแปลกแยกจากโซฟาหนังเทียมแตกลายงาและพื้นเหนียวเหนอะหนะอย่างสิ้นเชิง

“สุขสันต์วันเกิด อเลีย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงเนื้อย่างบนเตา

เขาวางกล่องลงบนเคาน์เตอร์ มันคือเค้กมะพร้าว ของโปรดในวัยเด็กของฉัน

ฉันจ้องมองมัน และความทรงจำอันขมขื่นอีกเรื่องก็ผุดขึ้นมา

ความทรงจำที่ฉันยอมขายภาพวาดมรดกตกทอดอันประเมินค่าไม่ได้ของคุณยาย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสินเดิม เพื่อหาเงินทุนก้อนแรกอย่างลับๆ ให้ดันเต้นำไปสร้างธุรกิจถูกกฎหมาย

มันคือจุดเริ่มต้นที่สร้างอำนาจให้เขาอย่างมั่นคง จนทำให้เขากลายเป็นดอนผู้ทรงอิทธิพลอย่างในทุกวันนี้

และเคียร่าก็ชุบมือเปิบความดีความชอบนั้นไปจนหมด เธอเอาเงินลงทุนก้อนนั้นไปมอบให้เขาเหมือนเป็นของขวัญ ยกตัวเองขึ้นเป็นคู่คิดเคียงข้างความสำเร็จของเขา

และเขาก็เชื่อคำโกหกพรรค์นั้นอย่างสนิทใจ

“ฉันไม่ชอบมะพร้าวแล้ว” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบและว่างเปล่า ก่อนจะผลักกล่องเค้กคืนไปให้เขา

สันกรามของเขาขบแน่น แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร เสียงโทรศัพท์ก็ดังแผดขึ้นอย่างเร่งเร้า

เขากดรับสาย และใบหน้าก็พลันซีดเผือดลงในทันที

“หมายความว่ายังไงที่ว่าเธออยู่บนดาดฟ้า!” เขาคำรามใส่ปลายสาย

เขาหันมามองฉัน แววตาคู่นั้นเว้าวอนขอสิ่งที่ฉันไม่มีวันให้อีกต่อไป “อเลีย ผม...”

“ไปเถอะ” ฉันพูด พลางหันหลังกลับไปหาอ่างที่เต็มไปด้วยจานสกปรก “เธอต้องการคุณ”

เขาชะงัก สายตามองสลับระหว่างฉันกับประตูอย่างสับสน

ทว่าสุดท้าย เขาก็เลือกเธอเหมือนทุกครั้ง

เขารีบร้อนวิ่งออกจากร้าน ทิ้งเค้กกล่องนั้นไว้บนเคาน์เตอร์อย่างไม่ไยดี

ฉันรู้ดีว่าเคียร่าไม่มีทางกระโดดลงมาหรอก มันเป็นเพียงละครฉากหนึ่ง เป็นแผนการร้ายกาจที่คำนวณมาอย่างดีในชีวิตจอมปลอมของเธอ เพื่อดึงปลอกคอของเขากลับไป และตอกย้ำให้เขาเห็นถึงความบอบบางเสแสร้งของเธอ

ฉันหยิบจานอีกใบจุ่มลงในน้ำสบู่

ความวุ่นวายในโลกของพวกเขาดูไกลออกไปนับล้านไมล์

สิ่งที่หลงเหลืออยู่ในตัวฉันตอนนี้ มีเพียงความเหนื่อยล้าอันลึกซึ้งและว่างเปล่าเท่านั้น