บทที่ 2

มุมมองของชาร์ลอตต์ เจนนิงส์: การเดินทางกลับเพนต์เฮาส์ของเราเต็มไปด้วยความเงียบงัน ถ้อยคำที่ไม่ได้เอื้อนเอ่ยแผ่คลุมพื้นที่ระหว่างฉันกับคนขับรถหน้าตาบึ้งตึงของเกบราวกับผืนผ้าหนาทึบที่น่าอึดอัด ฉันเหม่อมองแสงไฟระยิบระยับของนิวยอร์ก แต่กลับมองไม่เห็นสิ่งใดเลย จิตใจของฉันปั่นป่วนไปด้วยพายุแห่งการทรยศและความไม่อยากจะเชื่อ บ้านที่ฉันเคยออกแบบ ที่หลบภัยที่ฉันสร้างขึ้นมาเพื่อเราสองคน ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนกรงทองที่กำลังรอคอยจะบีบกระชับเข้ามาล้อมขังฉันไว้ เมื่อเราไปถึง เกบก็อยู่ที่นั่นแล้ว เขากำลังเดินไปเดินมาทั่วห้องนั่งเล่น เส้นขอบฟ้าของเมืองทำหน้าที่เป็นฉากหลังอันน่าตื่นตาตระการใจให้กับความกระวนกระวายใจของเขา เขาถอดเสื้อแจ็กเก็ตกับเนกไทออกแล้ว และพับแขนเสื้อขึ้นมาถึงท่อนแขน เขาดูเหมือนคนที่กำลังเตรียมตัวจะเปิดศึก เขาหยุดลงเมื่อฉันเดินเข้าไป สายตาของเขาค้นหาความรู้สึกบนใบหน้าฉัน “ล็อตตี้” ฉันไม่ได้พูดอะไร ฉันเดินผ่านเขาไปยังหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานแล้วจ้องมองลงไปยังแม่น้ำ ซึ่งเป็นสายริบบิ้นสีดำที่มืดมิดและเชี่ยวกราก “ผมรู้ว่าคุณโกรธ” เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและโน้มน้าวใจ น้ำเสียงเดียวกับที่เขาใช้ปิดดีลระดับพันล้านดอลลาร์และหว่านเสน่ห์ใส่นักลงทุนที่ช่างสงสัย “คุณมีสิทธิ์ทุกประการที่จะโกรธ แต่คุณต้องเข้าใจนะ การทำไอพีโอ...” “อย่า” ฉันพูดตัดบทเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “อย่าบังอาจมาพูดเรื่องไอพีโอกับฉันตอนนี้” “มันคือทุกสิ่งทุกอย่างนะ ล็อตตี้! มันคือทุกสิ่งที่เราทำงานหนักเพื่อสร้างมันขึ้นมา!” “เรางั้นเหรอ?” ฉันหมุนตัวกลับไป ความเดือดดาลที่พยายามสะกดกลั้นไว้ปะทุออกมาในที่สุด “เราทำงานเพื่อสิ่งนี้เหรอ? ฉันเป็นคนคอยประคับประคองคุณไว้ตอนที่คุณพร้อมจะยอมแพ้ ฉันเป็นคนเดียวที่เชื่อมั่นในตัวคุณตอนที่ครอบครัวของคุณเองตราหน้าว่าคุณเป็นพวกขี้แพ้ แล้วนี่คือวิธีที่คุณตอบแทนฉันเหรอ? ด้วยการฉีกหน้าฉันต่อหน้าสาธารณชนแล้วอ้างว่าเด็กของหญิงอื่นเป็นลูกของคุณเนี่ยนะ?” “มันไม่ได้เป็นแบบนั้น!” เขายืนกรานพร้อมก้าวเข้ามาหาฉันก้าวหนึ่ง “ฮาร์เปอร์น่ะ... เธอเปราะบาง เธอไม่เหลือใครเลย ครอบครัวก็ไล่เธอออกมา เธอมาหาผมเพื่อขอความช่วยเหลือ” “แล้วฉันล่ะ เกบ? ฉันไม่เปราะบางหรือไง? ฉันไม่ได้กำลังอุ้มท้องลูกของคุณอยู่เหรอ? หรือว่าลูกของเราไม่ได้มีความสำคัญเท่ากับลูกของคนรักในวัยเด็กของคุณ?” ถ้อยคำเหล่านั้นลอยคว้างอยู่ในอากาศ ทั้งหนักอึ้งและเต็มไปด้วยพิษสง เขาสะดุ้งราวกับว่าฉันเพิ่งตบหน้าเขาอีกฉาด “ลูกของเราต้องสำคัญอยู่แล้วสิ” เขาพูด เสียงของเขาลดลงเป็นเสียงกระซิบอย่างสิ้นหวัง เขาคุกเข่าลงตรงหน้าฉันและกุมมือฉันไว้ในมือของเขา สัมผัสของเขาให้ความรู้สึกแปลกแยก ผิดที่ผิดทาง ฉันไม่ได้ดึงมือหนี ร่างกายของฉันแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง “ล็อตตี้ มองผมสิ ผมรักคุณนะ คุณคือภรรยาของผม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเรื่องนั้นได้หรอก” ฉันก้มมองศีรษะของเขา มองดูผู้ชายที่ฉันรักคุกเข่าอยู่แทบเท้า และไม่รู้สึกสิ่งใดเลยนอกจากความเย็นชาอันว่างเปล่าและเวิ้งว้าง “มันก็แค่การแสดงเท่านั้นแหละ” เขาพูดต่อ ถ้อยคำพรั่งพรูออกมาอย่างเร่งรีบ “เป็นแค่เรื่องสร้างขึ้นมาเพื่อสื่อ พอกระบวนการไอพีโอเสร็จสิ้นลง ทุกอย่างก็จะกลับสู่สภาวะปกติ เราจะเปิดเผยความจริง ผมสัญญา ผมจะบอกทั้งโลกว่าคุณคือคนที่กำลังอุ้มท้องทายาทของผม เราจะรับเลี้ยงลูกของเราเองอย่างเงียบๆ ในทางกฎหมายมันจะขาวสะอาด ไม่มีใครรู้หรอก” ความหน้าด้านไร้ยางอายของแผนการเขามันทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ เขาต้องการให้ฉันซ่อนการตั้งครรภ์ของตัวเอง ให้คลอดลูกชายของเราอย่างเป็นความลับ เพียงเพื่อที่จะมา “รับเลี้ยง” เขาทีหลัง ทั้งหมดนี้ก็เพื่อปกป้องภาพลักษณ์ต่อสาธารณะและราคาหุ้นของบริษัทเขา เขากำลังขอให้ฉันยอมรับการที่ลูกของเราจะลืมตาดูโลกในฐานะความลับอันสกปรกโสมม ในขณะที่ลูกของฮาร์เปอร์จะได้รับการเฉลิมฉลอง “คุณมันบ้าไปแล้ว” ฉันกระซิบพลางดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา “บ้าไปแล้วจริงๆ” “มันเป็นหนทางเดียวนะ!” เขาอ้อนวอนพร้อมกับลุกขึ้นยืน “แม่ของผมก็เห็นด้วยแล้ว พ่อแม่ของคุณก็เหมือนกัน พวกเขาทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่านี่คือทางออกที่ดีที่สุดในการปกป้องครอบครัวและธุรกิจ” การเอ่ยถึงครอบครัวของเรารู้สึกราวกับถูกกระแทกทางกายภาพ เอเลนอร์ ซัลลิแวน แม่ของเขา ผู้หญิงที่ให้คุณค่ากับสถานะทางสังคมเหนือสิ่งอื่นใด มักจะมองฉันเป็นเพียงเครื่องประดับชิ้นหนึ่งในความสำเร็จของลูกชายเธอเสมอ ส่วนพ่อแม่บุญธรรมของฉัน ตระกูลเจนนิงส์ ผู้ซึ่งรับฉันมาเลี้ยงตั้งแต่เด็กแต่ไม่เคยรักฉันอย่างแท้จริง ก็เป็นพวกไต่เต้าทางสังคมขั้นสูงสุด แน่นอนว่าพวกเขาต้องเข้าข้างเกบ ทรัพย์สมบัติของตระกูลซัลลิแวนคือรางวัลที่พวกเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อเกาะติดไว้ให้ได้ “คุณบอกพวกเขาแล้วเหรอ?” ฉันถาม เสียงของฉันสั่นเครือ “คุณปรึกษาเรื่องชะตากรรมของลูกฉันกับพวกเขาก่อนที่จะคุยกับฉันด้วยซ้ำงั้นเหรอ?” “ผมต้องจัดการวิกฤตินะ ล็อตตี้!” “นี่ไม่ใช่วิกฤติ เกบ! นี่มันคือชีวิตของเรา! ครอบครัวของเรา! ลูกชายของเรา!” เสียงของฉันแหบพร่าในคำสุดท้าย ฉันยกแขนขึ้นโอบรอบท้อง สัญชาตญาณดั้งเดิมสั่งให้ปกป้องชีวิตน้อยๆ ที่เขาพร้อมจะสังเวยได้อย่างง่ายดาย “และผมก็กำลังปกป้องเขาอยู่นี่ไง!” เขาตะโกน ความหงุดหงิดของเขาพลุ่งพล่านออกมา “ผมกำลังปกป้องอนาคตของเขา! ทรัพย์สมบัติที่เขาควรจะได้รับมรดกตกทอด!” “เขาไม่ต้องการทรัพย์สมบัติหรอก!” ฉันกรีดร้องกลับไป น้ำตาไหลอาบสองแก้ม “เขาต้องการพ่อที่จะยอมรับเขา! พ่อที่จะไม่ยอมแลกความชอบธรรมของเขาเพื่อสัญลักษณ์ย่อหุ้นในตลาดหลักทรัพย์!” เขาเสยผม ความสุขุมของเขาพังทลายลงในที่สุด เขาดูจนมุมและสิ้นหวัง “คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่ ชาร์ลอตต์?” เขาเรียกชื่อเต็มของฉัน เขาทำแบบนั้นเฉพาะเวลาที่พยายามจะเว้นระยะห่าง เพื่อเปลี่ยนความขัดแย้งส่วนตัวให้กลายเป็นการเจรจาทางธุรกิจ “ฉันต้องการหย่า” ฉันพูด ถ้อยคำนั้นให้รสชาติขมขื่นราวกับกรด สีหน้าของเขาเผือดลงด้วยความตกตะลึง “ไม่ ไม่มีทางเด็ดขาด การหย่าตอนนี้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ มันจะกลายเป็นหายนะ” “ฉันไม่สนหายนะของคุณหรอก เกบ คุณเป็นคนสร้างหายนะของฉันขึ้นมาเอง” เขาก้าวยาวๆ ตรงเข้ามาหาฉันและคว้าแขนทั้งสองข้างของฉันไว้ เขาจับแน่นจนเกือบจะเจ็บปวด “คุณจะไม่ได้หย่ากับผม คุณจะไม่ได้ก้าวขาออกจากอพาร์ตเมนต์นี้ เราจะต้องผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน ในฐานะครอบครัว คุณเข้าใจไหม?” คำขู่คุกคามนั้นชัดเจนไร้ข้อกังขา ฉันตกเป็นนักโทษในบ้านของตัวเอง ในบ้านของเขา เขามีทั้งเงิน อำนาจ และแรงสนับสนุนจากครอบครัว ส่วนฉันไม่เหลืออะไรเลย เสียงกริ่งประตูดังขึ้น เป็นเสียงแหลมคมที่ขัดจังหวะจนทำให้เราทั้งสองคนสะดุ้ง เกบปล่อยฉันแล้วเดินไปที่ประตู หัวใจของฉันหล่นวูบเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ฮาร์เปอร์ เธอยืนอยู่ตรงนั้น ดูตัวเล็กและไร้ที่พึ่ง กระเป๋าเดินทางสำหรับค้างคืนวางอยู่ที่แทบเท้าของเธอ ด้านหลังเธอคือเอเลนอร์ แม่ของเกบ สีหน้าของเธอเรียบเฉยเย็นชาแสดงความไม่ยอมรับ และพ่อแม่บุญธรรมของฉัน สีหน้าของพวกเขาผสมปนเปกันระหว่างความโลภกับความเวทนา ศัตรูมาถึงแล้ว และพวกเขากำลังจะย้ายเข้ามา เอเลนอร์เดินผ่านเกบเข้ามาโดยไม่พูดกับเขาสักคำ สายตาเย็นชาของเธอพุ่งตรงมาที่ฉัน “ชาร์ลอตต์ เรามีเรื่องต้องคุยกัน” ดูเหมือนว่าชะตากรรมของฉันไม่ได้อยู่ในมือของตัวเองอีกต่อไปแล้ว มันกลายเป็นเพียงธุรกรรมทางธุรกิจ และฉันก็คือภาระหนี้สินที่กำลังถูกจัดการ