บทที่ 3

มุมมองของชาร์ล็อตต์ เจนนิงส์: “เอาของของเธอออกจากห้องนอนใหญ่ซะ” เอเลนอร์ ซัลลิแวน สั่งการ โดยไม่ได้มองมาที่ฉันแต่มองไปยังคนรับใช้คนหนึ่งที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นตรงโถงทางเข้า น้ำเสียงของเธอแหลมคมและเย็นเยียบราวกับเศษแก้วแตก “ฮาร์เปอร์ต้องพักผ่อน ปีกห้องพักแขกอยู่ไกลจากพื้นที่อยู่อาศัยหลักเกินไปสำหรับผู้หญิงในสภาพร่างกายที่เปราะบางอย่างเธอ” เกบไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่ยืนอยู่ข้างประตู ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมและอ่านไม่ออก ขณะที่ฮาร์เปอร์ส่งยิ้มบางๆ ที่สั่นระริกแห่งชัยชนะอันแสนร้ายกาจบริสุทธิ์มาให้ฉัน แครอล เจนนิงส์ แม่บุญธรรมของฉัน รีบวิ่งเข้าไปอยู่ข้างกายฮาร์เปอร์ ประคบประหงมเธอราวกับแม่ไก่หวงไข่ “โถ แม่คุณ น่าสงสารจริง คงเหนื่อยแย่เลยนะจ๊ะ มาเถอะ เดี๋ยวแม่พาไปพักผ่อนให้เข้าที่เข้าทาง” โรเบิร์ต พ่อบุญธรรมของฉัน เพียงแค่มองฉันด้วยสายตาผิดหวังอย่างสุดซึ้ง ราวกับการมีตัวตนอยู่ของฉันคือรอยด่างพร้อยต่อชื่อเสียงของวงศ์ตระกูล ฉันกำลังถูกแย่งชิงตำแหน่งในบ้านของตัวเอง และสามีของฉัน ชายผู้เคยให้คำมั่นว่าจะปกป้องฉัน กลับยืนดูอยู่เฉยๆ และปล่อยให้มันเกิดขึ้น เหล่าคนรับใช้ผู้จงรักภักดีต่อคนที่เซ็นเช็คจ่ายเงินเดือนให้ เริ่มย้ายเสื้อผ้า หนังสือ และชีวิตของฉัน ออกจากห้องที่ฉันเคยอยู่ร่วมกับเกบ ไปยังห้องพักแขกเล็กๆ ที่แสนจืดชืดไร้ชีวิตชีวาตรงส่วนหลังของเพนต์เฮาส์ ห้องชุดใหญ่ ซึ่งมีทัศนียภาพอันกว้างไกลของเมืองแบบพาโนรามาและเตียงที่ลูกของเราถือกำเนิดขึ้น บัดนี้กลายเป็นของเธอแล้ว “นี่เป็นแค่เรื่องชั่วคราวนะ ชาร์ล็อตต์” เกบพูดในเวลาต่อมา หลังจากที่ฝูงหมาในจัดการส่งผู้ถูกเลือกเข้าไปในรังใหม่ของเธอเรียบร้อยแล้ว เขาพบฉันยืนอยู่กลางห้องพักแขกอันคับแคบ รายล้อมไปด้วยกล่องข้าวของเครื่องใช้ของฉัน “แค่รอจนกว่าความสนใจของสื่อจะซาลงเท่านั้น” “ชั่วคราวเหรอ?” ฉันพูดทวน น้ำเสียงว่างเปล่า “คุณย้ายผู้หญิงอีกคนเข้ามานอนบนเตียงของเรานะ เกบ ไม่มีอะไรที่เป็นเรื่องชั่วคราวเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยสักนิด” “มันเพื่อภาพลักษณ์!” เขาขู่ฟ่อ ความอดทนเริ่มร่อยหรอ “ฮาร์เปอร์ต้องปรากฏตัวอยู่ที่นี่ แม่ผมยืนกรานแบบนั้น มันจะช่วยสร้างความน่าเชื่อถือให้กับเรื่องราว” “แล้วเรื่องราวของเราล่ะ? ความจริงล่ะเป็นยังไง?” “ความจริงมันไม่สำคัญในตอนนี้หรอก! สิ่งที่เล่าออกไปต่างหากที่สำคัญ!” ตลอดสองสามวันต่อมา ชีวิตของฉันกลายเป็นฝันร้ายทั้งที่ยังตื่น ฉันกลายเป็นเหมือนวิญญาณในบ้านของตัวเอง เกบหมกมุ่นอยู่กับงาน วางแผนการเปิดตัว IPO และเมื่อเขาอยู่บ้าน เขาก็อยู่กับฮาร์เปอร์ ฉันได้ยินเสียงพวกเขาหัวเราะกันในห้องนั่งเล่น เห็นพวกเขานั่งกินข้าวด้วยกันที่ระเบียง เอเลนอร์เข้าควบคุมดูแลคนในบ้าน สั่งให้คนรับใช้คอยตอบสนองความต้องการทุกอย่างของฮาร์เปอร์ ตั้งแต่น้ำปั่นออร์แกนิกสำหรับคนท้องไปจนถึงหมอนสั่งทำพิเศษ การตั้งครรภ์ของฉันเองถูกมองข้าม ไร้ตัวตน เมื่อฉันมีอาการแพ้ท้อง แม่ครัวก็บอกฉันว่าคุณนายซัลลิแวนสั่งให้เธอเตรียมเฉพาะอาหารที่อยู่ในแผนโภชนาการที่ได้รับการอนุมัติของฮาร์เปอร์เท่านั้น เมื่อฉันพยายามจะคุยกับเกบ เขาก็มักจะติดประชุมหรือคุยโทรศัพท์อยู่เสมอ เขาคอยหลบหน้าฉัน ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงแห่งความทะเยอทะยานของเขา พ่อแม่บุญธรรมของฉันก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน พวกเขามาเยี่ยมทุกวัน ไม่ใช่เพื่อมาหาฉัน แต่เพื่อมาประจบประแจงฮาร์เปอร์และวางแผนร่วมกับเอเลนอร์ว่าจะนำเสนอ “ครอบครัวใหม่” ต่อสื่ออย่างไรให้ดีที่สุด พวกเขามองว่าลูกของฮาร์เปอร์คือตั๋วทองคำ ทายาทสายตรงของอาณาจักรซัลลิแวน และพวกเขาก็กระโจนเข้าเกาะขบวนนั้นด้วยความกระตือรือร้นจนน่าคลื่นไส้ ฉันโดดเดี่ยวอย่างสิ้นเชิง เป็นนักโทษในบ้านที่ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นของตัวเองอีกต่อไป ต้องอุ้มท้องเด็กที่การมีตัวตนอยู่กลับกลายเป็นความไม่สะดวกใจสำหรับทุกคน บ่ายวันหนึ่ง ฉันพบฮาร์เปอร์อยู่ในสตูดิโอของฉัน พื้นที่ส่วนตัวของฉัน เธอกำลังลูบไล้มือไปตามโมเดลสถาปัตยกรรมของฉัน มีรอยยิ้มเยาะเย้ยเหยียดหยามจางๆ ปรากฏอยู่ที่ริมฝีปาก “คุณมีความสามารถมากนะ” เธอพูดโดยไม่หันกลับมา “น่าเสียดายที่คุณจะต้องยอมทิ้งทุกอย่างไป” “ฉันไม่ได้มีความตั้งใจที่จะยอมทิ้งอะไรทั้งนั้น” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงตึงเครียด ในที่สุดเธอก็หันหน้ามาหาฉัน สีหน้าของเธอแสร้งแสดงความเห็นอกเห็นใจ “โอ้ ที่รัก คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? คุณคืออดีตนะ ชาร์ล็อตต์ ฉันคืออนาคต เกบรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบต่อคุณ นั่นน่ะแน่นอนอยู่แล้ว แต่หัวใจของเขา... หัวใจของเขาอยู่กับฉันมาตลอดต่างหาก” “ออกไปจากสตูดิโอของฉัน” ฉันพูด สองมือกำแน่นเป็นกำปั้นอยู่ข้างลำตัว “ที่นี่ไม่ใช่สตูดิโอของคุณอีกต่อไปแล้ว” เธอส่งเสียงครางแผ่วเบาพลางลากนิ้วไปตามขอบโต๊ะเขียนแบบของฉัน “อีกไม่นาน ที่นี่ก็จะเป็นห้องเด็กอ่อน เกบกับฉันเพิ่งคุยเรื่องนี้กันไป พวกเราคิดว่าธีมท้องฟ้าดวงดาวคงจะน่ารักดี คุณว่าไหมล่ะ?” บางสิ่งในตัวฉันขาดผึง ฉันพุ่งเข้าใส่เธอ สายตาพร่ามัวด้วยความโกรธแค้นอันร้อนระอุ ฉันไม่รู้ว่าตั้งใจจะทำอะไร รู้แค่ว่าทนมองใบหน้าที่พึงพอใจและมีชัยของเธอต่อไปอีกแม้แต่วินาทีเดียวไม่ได้แล้ว แต่ก่อนที่ฉันจะเข้าถึงตัวเธอ มือข้างหนึ่งก็คว้าหมับเข้าที่แขนของฉัน กระชากฉันกลับไป เป็นเกบนั่นเอง เขาเดินเข้ามาเงียบๆ เพราะได้ยินเสียงพูดที่ดังขึ้นของเรา เขาดึงฉันไปไว้ข้างหลัง บังฮาร์เปอร์ไว้ราวกับว่าฉันเป็นตัวอันตราย ราวกับว่าฉันเป็นสัตว์ประหลาด “ชาร์ล็อตต์ คุณกำลังบ้าทำอะไรอยู่เนี่ย?” เขาถามเสียงกร้าว ดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธ “เธอพยายามจะทำร้ายลูกค่ะ!” ฮาร์เปอร์ร้องลั่น กุมท้องของตัวเองไว้แล้วโซเซถอยหลังอย่างโอเวอร์ “เกบ ฉันกลัวจังเลย!” “ฉันยังไม่ได้แตะตัวเธอเลยนะ!” ฉันตะโกน ดิ้นรนขัดขืนการจับกุมของเขา “เธอโกหก!” แต่เกบไม่ได้มองฉันอีกต่อไปแล้ว เขากำลังมองฮาร์เปอร์ สีหน้าของเขาอ่อนลงด้วยความกังวล เขารีบเข้าไปอยู่ข้างเธอ ช่วยพยุงเธอไปนั่งเก้าอี้ พูดคุยกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและปลอบประโลม เขาเชื่อเธอ โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาเชื่อเธอมากกว่าฉัน นั่นคือช่วงเวลาที่ฉันเข้าใจ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของการทำ IPO นี่ไม่ใช่การจัดการชั่วคราว นี่คือการรัฐประหารยึดอำนาจ และฉันได้พ่ายแพ้ไปแล้ว ในช่วงค่ำของวันนั้น เอเลนอร์ ซัลลิแวน มาที่ห้องของฉัน เธอไม่ได้เคาะประตู เธอเดินเข้ามาด้วยท่าทางของพัศดีเรือนจำ โดยมีพ่อแม่บุญธรรมของฉันเดินตามหลังเธอมาเหมือนสุนัขรับใช้ผู้เชื่อฟัง “เธอได้กลายเป็นปัญหาไปแล้ว ชาร์ล็อตต์” เอเลนอร์พูด น้ำเสียงของเธอปราศจากอารมณ์ใดๆ “ความไม่มั่นคงทางอารมณ์ของเธอเป็นความเสี่ยงต่อบริษัท ต่อลูกชายของฉัน ต่อหลานของฉัน” เธอเลื่อนเอกสารฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะทำงานตัวเล็ก มันคือสัญญา “นี่คือสัญญาท้ายการสมรส” เธออธิบาย “มันระบุเงื่อนไขสำหรับอนาคตของเธอกับเกบ เธอจะต้องคงสถานะสมรสไว้จนกว่าจะเสร็จสิ้นการเปิดตัว IPO เธอจะต้องไม่ออกแถลงการณ์ใดๆ ต่อสาธารณะ เธอจะต้องสละสิทธิ์การเป็นผู้ปกครองทั้งหมดในตัวลูกของฮาร์เปอร์ให้แก่เกบ เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน เธอจะได้รับค่าตอบแทนอย่างงาม” และแล้วสิ่งที่ทำลายล้างอย่างถึงที่สุดก็มาถึง “ยิ่งไปกว่านั้น” เธอพูดต่อ ดวงตาของเธอเย็นเยียบราวกับทะเลในฤดูหนาว “ฮาร์เปอร์ได้แจ้งเราว่าเธอไม่ซื่อสัตย์ต่อลูกชายของฉัน เธอบอกว่าเธอสารภาพกับเธอว่าลูกของเธออาจจะไม่ใช่ลูกของเกบด้วยซ้ำ จากการระเบิดอารมณ์รุนแรงของเธอในวันนี้ เราไม่อาจเสี่ยงกับข่าวอื้อฉาวเรื่องการฟ้องร้องพิสูจน์ความเป็นพ่อได้ มันวุ่นวายเกินไป” เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบ “นั่นมันเรื่องโกหก เรื่องโกหกที่น่ารังเกียจสิ้นดี” “มันไม่สำคัญหรอก” เอเลนอร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “สิ่งที่คนภายนอกรับรู้ต่างหากที่สำคัญ เพราะฉะนั้น เธอจะต้องยุติการตั้งครรภ์ ทันที” ลมหายใจเหือดหายไปจากร่างของฉัน ฉันมองจากใบหน้าที่ไร้ความปรานีของเอเลนอร์ไปยังพ่อแม่บุญธรรมของฉัน พวกเขาไม่ยอมสบตาฉัน พวกเขารู้เห็นเป็นใจ พวกเขากำลังขายฉันและลูกของฉัน เพื่อแลกกับเศษเสี้ยวของเค้กก้อนโตแห่งตระกูลซัลลิแวน “ไม่” ฉันกระซิบ ส่ายหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ไม่ ฉันไม่ทำ” ริมฝีปากของเอเลนอร์โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มโหดเหี้ยม “ฉันเกรงว่าเธอคงไม่มีทางเลือก การนัดหมายคือเช้าวันพรุ่งนี้ เธอจะเดินเข้าไปที่นั่นเอง หรือจะให้คนของฉันหามเธอไป”