ลูน่าไร้ค่าสู่หมาป่าสีขาวผู้ยิ่งใหญ่

เป็นเวลาสิบสองปีที่ฉันกลายเป็นความอับอายของฝูงซิลเวอร์มูน เป็นลูนาที่ไร้ค่า กลายร่างไม่ได้ และเป็นภรรยาที่เป็นหมันซึ่งไม่สามารถให้ทายาทแก่อัลฟาอีวานได้

ฉันคิดมาตลอดว่าร่างกายของตัวเองพังทลาย จนกระทั่งวันเกิดครบรอบสามสิบปี ฉันแอบสะกดรอยตามสามีไปและพบว่าเขากำลังทำหน้าที่พ่อที่แสนดีให้กับเด็กของเมียน้อย

ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ ฉันได้ยินเสียงพ่อแม่แท้ๆ ของตัวเองและคู่แท้แห่งโชคชะตากำลังหัวเราะและวางแผนฆ่าฉัน พวกเขาสารภาพว่ายาที่บังคับให้ฉันกินมาตลอดห้าปีคือ 'วูล์ฟสเบน' ยาพิษร้ายแรงที่กดทับพลังของฉันไว้ และคืนนี้พวกเขาจะใช้มันปลิดชีพฉันอย่างแนบเนียนในงานฉลอง เพื่อให้เมียน้อยและลูกชู้ขึ้นมาสืบทอดอำนาจแทน

ฉันเจ็บปวดและจุกจนพูดไม่ออกเมื่อได้รู้ความจริงอันเน่าเฟะ พวกเขาไม่ได้รังเกียจที่ฉันอ่อนแอ แต่พวกเขากำลังร่วมมือกันฆ่าฉันเพราะหวาดกลัวสายเลือด 'หมาป่าสีขาว' ในตัวฉันที่แข็งแกร่งและมีอำนาจเหนือกว่าพวกเขาทุกคนรวมกันต่างหาก

ความเศร้าและหยาดน้ำตาของฉันถูกแช่แข็งกลายเป็นความโกรธแค้นอันเย็นเยียบ ฉันเทชาอาบยาพิษทิ้งลงอ่างล้างจานอย่างเงียบงัน คืนนี้พวกมันคาดหวังว่าจะได้จัดงานศพให้ฉัน แต่ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนมอบการประหารชีวิตต่อหน้าสาธารณชนให้พวกมันทุกคน