บทที่ 3

มุมมองของแอเลียนา: เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันบอกไอวานว่าจะไปสปา “ดี” เขาพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากแท็บเล็ต “ไปจัดการตัวเองซะ เธอดู... ซีดเซียว” ฉันขับรถตรงไปยังย่านโกดัง เดบีมาพบฉันที่ประตูด้านหลังของรีสแกลเลอรี เดบีไม่ได้เสกปาฏิหาริย์ได้ แต่เธอเป็นคนมีไหวพริบ “ฉันได้ชุดพนักงานซ่อมบำรุงมาแล้ว” เธอพูดพลางโยนห่อผ้าสีเทามาให้ฉัน “แล้วฉันก็ติดสินบนทีมทำความสะอาดประจำให้ไปกินมื้อเที่ยงนานหน่อย เรามีเวลายี่สิบนาที” “แล้วเรื่องกลิ่นล่ะ” ฉันถาม “วิธีแบบดั้งเดิม” เธอพูดพลางยื่นกระปุกจาระบีอุตสาหกรรมกับแอมโมเนียให้ฉัน “ทาสิ่งนี้ที่คอกับข้อมือ มันจะแสบหน่อย แต่มันจะกลบกลิ่นลิลลี่ได้” ฉันป้ายส่วนผสมกลิ่นเหม็นร้ายกาจนั้นลงไป มันแสบตาฉัน แต่ตัวฉันมีกลิ่นเหมือนพื้นอู่ซ่อมรถ สมบูรณ์แบบ ฉันสวมชุดจั๊มสูทสีเทาแล้วเก็บผมไว้ใต้หมวกแก๊ป ฉันแอบมุดเข้าไปข้างในทางทางเข้าสำหรับพนักงานบริการ แกลเลอรีนี้กำลังเตรียมการสำหรับงานชมนิทรรศการส่วนตัว ประตูห้องทำงานของเคียราเปิดแง้มอยู่ ฉันเข็นถังไม้ม็อบเข้าไปข้างใน ห้องนั้นหรูหราอลังการ และคุ้นตา พรมนั้นเป็นพรมเปอร์เซีย–ของแม่ฉัน แจกันนั้นเป็นแจกันราชวงศ์หมิง–ของพ่อฉัน พวกเขากำลังรื้อถอนมรดกของฉันไปตกแต่งชีวิตของเมียน้อยเขา ฉันดึงเครื่องดักฟังขนาดจิ๋วออกมาจากกระเป๋า–ของที่เดบีได้มาจากคนรู้จักที่เป็นนักสืบเอกชน ฉันติดมันไว้ใต้โต๊ะไม้โอ๊กหนักอึ้ง “คนทำความสะอาดมาแล้วค่ะ คุณรีส” เสียงหนึ่งพูด ฉันชะงักแข็งทื่อ เคียราเดินเข้ามา ตามหลังมาติดๆ ด้วยไอวาน ฉันหันหลังให้ ขัดถูจุดหนึ่งบนผนังอย่างเอาเป็นเอาตาย “ข้างในนี้กลิ่นน่าขยะแขยงจัง” เคียราย่นจมูก “เหมือนสารเคมีราคาถูกเลย” “มันก็แค่อุปกรณ์ทำความสะอาดน่ะ ที่รัก” ไอวานพูด น้ำเสียงของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยตัณหา ฉันเหลือบมองภาพสะท้อนในภาพวาด ไอวานกำลังดันเคียราแนบติดกับโต๊ะทำงาน “ฉันเกลียดการรอคอยจังค่ะ” เคียราคราง “เมื่อไหร่เธอจะไปพ้นๆ เสียที ไปให้พ้นจริงๆ น่ะ” “เร็วๆ นี้แหละ” ไอวานคำราม “ฉันเพิ่มขนาดยาในชาตอนเช้าของเธอแล้ว หัวใจของเธอจะวายระหว่างงานรวมตัว มันจะดูเหมือนโศกนาฏกรรม ลูน่าผู้อ่อนแอ ทนความตื่นเต้นไม่ไหว” หัวใจฉันเต้นระรัว พวกเขากำลังจะประหารชีวิตฉันในวันนี้ “แล้วหลังจากนั้นล่ะคะ” “จากนั้นฉันก็จะปฏิเสธศพของเธอเพื่อตัดพันธะอย่างเป็นทางการ แล้วฉันก็จะทำเครื่องหมายตีตราเธอ ลีโอก็จะได้เป็นทายาท” “ฉันชอบเวลาคุณพูดเรื่องอำนาจจัง” เคียราหัวเราะคิกคัก ไอวานชะงัก เขาเงยหน้าขึ้น ดมกลิ่นในอากาศ “เดี๋ยวก่อน” ฉันหยุดขัด “มีอะไรเหรอคะ” “กลิ่นนั้น...” ไอวานก้าวถอยห่างจากโต๊ะ “ใต้กลิ่นน้ำยาฟอกขาว มันได้กลิ่น... คุ้นเคย” เขาก้าวเข้ามาหาฉันก้าวหนึ่ง พลังบัญชาแห่งอัลฟ่าแผ่ออกมาจากตัวเขา “เธอ” เขาตวาดใส่แผ่นหลังของฉัน “หันกลับมา” ฉันขยับไม่ได้ ถ้าฉันหันไป เขาจะเห็นดวงตาของฉัน “ฉันบอกให้หันกลับมา!” เสียงของเขาเป็นเสมือนน้ำหนักที่กดทับลงมาจริงๆ หมาป่าของฉันแยกเขี้ยวคำราม อยากจะฉีกคอหอยของเขาให้ขาดกระจุย อย่ายอมก้มหัว ขณะที่ไอวานเอื้อมมือมาที่ไหล่ฉัน เสียงดังโครมครามก็ดังก้องมาจากทางเดิน เดบี เธอต้องชนอะไรสักอย่างล้มเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจแน่ๆ ไอวานหมุนตัวกลับ “อะไรกันวะเนี่ย” “รูปปั้นของฉัน!” เคียรากรีดร้องพลางวิ่งออกไป ท่ามกลางความโกลาหล ฉันคว้าถังน้ำแล้วแอบเล็ดลอดออกทางประตูด้านข้าง ฉันวิ่งไปที่รถ ถอดชุดจั๊มสูทออก เดบีกำลังรออยู่ เครื่องยนต์สตาร์ตทิ้งไว้ “ฉันทำแท่นโชว์ล้มน่ะ” เธอยิ้มแหยๆ “เธอได้ยินไหม” ฉันแตะเครื่องรับที่หู “ทุกคำพูด พวกเขากำลังวางแผนจะฆ่าฉันคืนนี้” ฉันมองดูมือตัวเอง มือของฉันนิ่งสนิท “ขับรถเลย เดบี” ฉันพูด “เรามีโชว์ที่ต้องเตรียมตัว”