บทที่ 1

ฉันเคยเป็นเจ้าหญิงแห่งชิคาโก เอาต์ฟิต ส่วนลูกากับมัตเตโอก็คือผู้พิทักษ์ที่สาบานตนของฉัน พวกเราเคยกรีดเลือดร่วมสาบานกันตอนอายุสิบขวบ โดยสัญญาว่าจะไม่มีสิ่งใดแตะต้องฉันได้ แต่คำสาบานนั้นกลับกลายเป็นเถ้าถ่านในคืนที่โซเฟีย ริชชี เล็งพลุโรมันแคนเดิลใส่หน้าอกของฉัน พลุพุ่งชนไหล่ของฉันอย่างแรงและจุดไฟลุกท่วมชุดเดรสผ้าไหมในทันที ขณะที่ฉันกลิ้งไปบนพื้นคอนกรีต กรีดร้องพลางมองดูเปลวเพลิงกัดกินผิวหนัง ฉันเฝ้ารอให้เด็กหนุ่มทั้งสองของฉันมาช่วย แต่พวกเขาไม่ได้มา ฉันกลับมองผ่านกลุ่มควันเห็นพวกเขารีบวิ่งตรงไปหาโซเฟีย พวกเขาเอาเสื้อแจ็กเก็ตของตัวเอง ซึ่งเป็นเสื้อที่ควรจะใช้ปกป้องฉัน ไปคลุมให้เด็กสาวที่เพิ่งจุดไฟเผาฉัน พร้อมกับปลอบโยนเธอเพราะแรงสะท้อนกลับของพลุทำให้เธอตกใจ พวกเขายอมปล่อยให้ฉันถูกแผดเผา เพียงเพื่อให้เธออบอุ่น เมื่อฉันตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลพร้อมบาดแผลเป็นถาวร พวกเขาก็นำจดหมายขอโทษจากเธอมาให้และออกโรงปกป้อง “อุบัติเหตุ” ของเธอ พวกเขาถึงขนาดยอมกรีดฝ่ามือเพื่อชดใช้หนี้แทนเธอ โดยมองข้ามความจริงที่ว่าฉันคือคนที่นอนพันผ้าพันแผลอยู่ นั่นคือช่วงเวลาที่เอเลนา วีตีเอลโล ได้ตายจากไป ฉันไม่กรีดร้อง ฉันไม่อ้อนวอน ฉันเพียงแค่เก็บกระเป๋าและแปรพักตร์ไปยังสถานที่แห่งเดียวที่พวกเขาไม่อาจตามมาได้ นั่นคือสู่อ้อมแขนของดันเต มอเรตตี คาโปผู้ไร้ความปรานีแห่งนิวยอร์ก กว่าที่พวกเขาจะตระหนักถึงความผิดพลาดและคลานกลับมาอ้อนวอนกลางสายฝน ฉันก็สวมแหวนของชายคนอื่นไปเสียแล้ว “อยากได้การให้อภัยเหรอ?” ฉันถามพลางก้มมองพวกเขา “ก็มอดไหม้เพื่อแลกกับมันสิ” ตอนที่ 1 ฉันกดเคอร์เซอร์ลงบนปุ่ม ‘ยืนยัน’ ในพอร์ทัลของมหาวิทยาลัย และเพียงแค่นั้น ชีวิตของฉันในชิคาโกก็จบลงก่อนที่หัวใจจะมีโอกาสเต้นผิดจังหวะเสียอีก หน้าจอกะพริบแถบข้อความยืนยันสีเขียวที่ดูไร้ความรู้สึก: การลงทะเบียนเสร็จสมบูรณ์: มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย นิวยอร์ก มือของฉันไม่ได้สั่นเทา ทั้งที่มันควรจะสั่น ฉันคือเอเลนา วีตีเอลโล ลูกสาวคนเดียวของอันเดอร์บอสแห่งชิคาโก เอาต์ฟิต ผู้ถูกเลี้ยงดูมาในกรงทองที่ความภักดีคือสกุลเงินเดียวที่มีค่า และการทรยศคือหนี้ที่ต้องชดใช้ด้วยเลือด การย้ายไปนิวยอร์กไม่ใช่แค่การโอนย้ายสถานศึกษา แต่มันคือการแปรพักตร์ นิวยอร์กเป็นของฟามิเกลีย มันเป็นของดันเต มอเรตตี แม้จะอยู่ที่นี่ ซึ่งห่างออกไปนับพันไมล์ ชื่อของมอเรตตีก็ยังให้รสชาติเหมือนดินปืนและสกอตช์บ่มชั้นดี มีข่าวลือว่าเขาเป็นคาโปที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของฟามิเกลีย ชายผู้เข้ายึดครองเส้นทางการค้าเฮโรอีนทั้งหมดแถบชายฝั่งตะวันออกได้ตั้งแต่อายุเพียงยี่สิบสองปี เขาอันตราย เด็ดขาด และหากเรื่องเล่านั้นเป็นจริง เขาก็ไม่เคยเสียเวลาเล่นกับเหยื่อก่อนจะลงมือฆ่า และฉันก็กำลังก้าวเท้าเข้าไปในถ้ำสิงโตของเขาด้วยความเต็มใจ เพราะพวกหมาป่าในบ้านของฉันเองเริ่มกัดกินฉันทั้งเป็นไปแล้ว ฉันก้มมองโทรศัพท์ขณะที่มันสั่นครืดอยู่บนโต๊ะไม้มะฮอกกานี การแจ้งเตือนใหม่จากอินสตาแกรมเด้งขึ้นมา เป็นโซเฟีย แคปชันเขียนไว้ว่า: การดูแลระดับวีไอพีที่งานกาล่า ขอบคุณหนุ่มๆ ของฉันมากนะ ฉันแตะเปิดรูปภาพ เธอยืนอยู่ตรงนั้น ระหว่างลูกา รอสซี กับมัตเตโอ เบียนคี ลูกาของฉัน มัตเตโอของฉัน พวกเขาคือผู้พิทักษ์ที่สาบานตนของฉัน เหล่านักรบที่เคยกรีดฝ่ามือและหลอมรวมเลือดของพวกเขากับฉันตอนอายุสิบขวบ พร้อมกับสัญญาว่าจะไม่มีสิ่งใดแตะต้องฉันได้ ในรูปนั้น โซเฟียสวมชุดราตรีผ้าไหมสีขาว ชุดสั่งตัดพิเศษของฉัน รอบคอของเธอประดับด้วยสร้อยไข่มุกสีชมพูหายาก ไข่มุกของแม่ฉัน เส้นที่ถูกเก็บไว้ในห้องนิรภัยระบบไบโอเมตริกในปีกคฤหาสน์ส่วนของฉัน ห้องนิรภัยที่มีเพียงสามคนเท่านั้นที่เข้าถึงได้ นั่นคือ ฉัน ลูกา และมัตเตโอ ฉันรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วอก ราวกับมีใครเอานิโตรเจนเหลวมาแทนที่เลือดของฉัน นี่ไม่ใช่แค่การขโมย แต่มันคือการแย่งชิงสิทธิ์ พวกเขามอบกุญแจสู่อาณาจักรของฉันให้คนนอก ซึ่งเป็นแค่ลูกสาวของสมาชิกระดับล่าง โทรศัพท์ของฉันสั่นอีกครั้ง กลุ่มแชตชื่อ เดอะทริโอ โซเฟีย: ทุกคน ดูสิ!แสงที่นี่สวยสุดๆ ไปเลย แล้วก็ขอบคุณสำหรับแมคบุ๊กเครื่องใหม่กับไอโฟน 15 โปร ด้วยนะ!ความจริงไม่ต้องลำบากขนาดนี้แท้ๆ เธอแท็กพวกเขาทั้งสองคน ลูกา: เพื่อสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธออยู่แล้ว ซอฟ เธอต้องใช้มันเรียนนี่ มัตเตโอ: คืนนี้เธอดูเหมือนราชินีเลย ราชินี ฉันจ้องมองคำเหล่านั้นจนภาพเริ่มพร่ามัว ฉันคือเจ้าหญิงวีตีเอลโล แต่พวกเขากลับสวมมงกุฎให้นางหนูท่อตัวหนึ่ง ฉันพิมพ์ข้อความลงไป นิ้วมือขยับด้วยความแม่นยำดั่งเครื่องจักร ใครเปิดห้องนิรภัยให้เธอ? ฟองข้อความแสดงการพิมพ์ปรากฏขึ้นทันที แล้วก็หยุดไป จากนั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง โซเฟีย: โอ๊ะ เอเลนา!ฉันไม่รู้เลยว่าเธอตื่นอยู่ พวกหนุ่มๆ แค่ให้ฉันยืมของนิดหน่อยน่ะ ฉันอยากดูกลมกลืนกับคนอื่น เธอมีตั้งเยอะแยะ ฉันเลยไม่คิดว่าเธอจะว่าอะไรถ้าแบ่งกันใช้ ลูกา: อย่าเริ่มเลย เอเลนา เธอจำเป็นต้องใช้ชุด แล้วเธอก็ไม่ได้ใส่อยู่แล้ว มัตเตโอ: เดี๋ยวพวกเราซื้อตัวใหม่ให้ เลิกทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจได้แล้ว เด็กเอาแต่ใจ ฉันหลับตาลงแล้วผ่อนลมหายใจที่สั่นสะท้านอยู่ในปอดออกมา มิตรภาพสิบปี ความลับสิบปี สิบปีที่ฉันคอยทำแผลให้พวกเขาหลังการฝึกซ้อม สิบปีที่พวกเขาคอยไล่พวกผู้ชายที่มองฉันด้วยสายตาไม่ดี สิบปีที่มีแค่พวกเราเผชิญหน้ากับคนทั้งโลก ถูกลบล้างไปเพราะเด็กผู้หญิงที่รู้จักบีบน้ำตาตามสั่งคนหนึ่ง เสียงแจ้งเตือนจากเวนโมดังขึ้น ลูกา รอสซี ส่งเงินให้คุณ 5,000 ดอลลาร์–ค่าชุด ใจเย็นๆ หน่อย เขาแปะป้ายราคาให้กับศักดิ์ศรีของฉัน เขาคิดว่าเงินสดจะลบล้างรอยมลทินจากการทรยศได้ ฉันไม่ได้ตอบกลับ ฉันเดินตรงไปยังกระจกเงาเต็มตัวในห้อง บนผิวกระจกมีรูปโพลารอยด์จากเมื่อสามปีก่อนติดเทปอยู่ ฉันอยู่ตรงกลาง โดยมีลูกากับมัตเตโอกำลังหอมแก้มฉัน มีข้อความเขียนด้วยปากกาชาร์ปีที่ด้านล่างว่า: พี่น้องร่วมสาบานกับราชินีของพวกเขา ฉันกระชากรูปนั้นออกจากกระจก เทปกาวส่งเสียงฉีกขาดที่ฟังดูดังเกินไปในห้องอันเงียบสงัด ฉันเดินไปที่เครื่องทำลายเอกสารข้างโต๊ะทำงาน ฉันป้อนรูปภาพเข้าไปในฟันเฟืองของเครื่อง ฉันมองดูใบหน้าเปื้อนยิ้มของพวกเขากลายเป็นเศษกระดาษชิ้นเล็กชิ้นน้อย “เอาเศษขยะพวกนี้ไปเถอะ โซเฟีย” ฉันกระซิบกับห้องที่ว่างเปล่า ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วบล็อกกลุ่มแชตนั้น จากนั้นก็เปิดแอปธนาคารแล้วโอนเงินห้าพันดอลลาร์นั้นไปยังองค์กรการกุศลเพื่อม้าแข่งปลดเกษียณ ฉันไม่ได้ต้องการเงินของพวกเขา สิ่งที่ฉันต้องการคือการออกไปจากที่นี่