บทที่ 2

เตาเผาขยะหลังโรงรถของคฤหาสน์ส่งเสียงคำรามราวกับสัตว์ร้ายที่หิวกระหาย มันคือเตาเผาระดับอุตสาหกรรมที่ถูกออกแบบมาเพื่อลบล้างบาป ซึ่งมักจะเป็นเอกสารหลักฐานมัดตัวหรือเสื้อผ้าเปื้อนเลือดหลังเสร็จงาน แต่วันนี้ มันกำลังกลืนกินวัยเด็กของฉัน ฉันโยนกล่องใส่จดหมายที่เขียนด้วยลายมือลงไปในเปลวเพลิง มันคือจดหมายที่ลูกาเขียนถึงฉันตอนที่เขาไปเรียนที่โรงเรียนเตรียมทหาร ชิ้นถัดไปคือดอกไม้แห้งที่มัตเตโอเคยปีนซุ้มไม้ระแนงขึ้นไปเด็ดมาให้ฉันตอนที่ฉันอายุสิบสอง จากนั้นก็เป็นถุงกำมะหยี่ใบเล็ก ด้านในคือผ้าเช็ดหน้าเปื้อนคราบเลือดแห้งกรังสีน้ำตาลสามหยด คำสาบานของเรา ฉันถือมันไว้เหนือไอความร้อน ผ้ากำมะหยี่ส่งควันขึ้นมาทันที “เอเลนา!” เสียงตะโกนดังมาจากถนนทางเข้าบ้าน ฉันไม่หันกลับไปมอง ฉันปล่อยถุงนั้นลงไป มันหายลับเข้าไปในเปลวเพลิงสีส้มทันทีที่เสียงล้อรถบดกับพื้นกรวดดังเอี๊ยดอ๊าด เสียงประตูปิดลงอย่างแรง ฉันเฝ้ามองเปลวไฟโอบล้อมผืนผ้า เผาพันธสัญญาเลือดให้กลายเป็นเถ้าถ่าน “เธอทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย?” เสียงของมัตเตโอหยาบกระด้างและหอบเหนื่อย เขาคว้าไหล่ของฉันแล้วหมุนตัวฉันให้หันกลับไป เขายังคงสวมชุดทักซิโดจากงานกาล่า เนกไทถูกปลดออก ดูเหมือนผู้คุมกฎจอมบุ่มบ่ามที่เกิดมาเพื่อเป็นสิ่งนี้โดยแท้ ลูกาอยู่ข้างหลังเขาติดๆ สายตากวาดมองเข้าไปในกองไฟ “นั่น... นั่นจดหมายพวกนั้นเหรอ?” ลูกาถาม ใบหน้าของเขาซีดเผือด “มันก็แค่ของเกะกะ” ฉันพูด น้ำเสียงของฉันฟังดูราบเรียบ ไร้ชีวิตชีวา “ของเกะกะเหรอ?” มัตเตโอปล่อยมือจากไหล่ฉันราวกับโดนไฟลวก “นั่นมันความทรงจำของเรานะ เอล” “ประวัติศาสตร์ก็เป็นแค่บันทึกของสิ่งที่ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว” ฉันตอบ ฉันก้าวถอยหลัง ปัดบริเวณที่เขาเพิ่งสัมผัส “พวกเราเห็นการแจ้งเตือนจากระบบไบโอเมตริก” ลูกาพูดพร้อมก้าวมาข้างหน้า “เธอเปลี่ยนรหัสปีกตะวันตก โซเฟียกลับเข้าไปคืนไข่มุกไม่ได้” “ให้เธอเก็บไว้เถอะ” ฉันพูด “ตอนนี้มันแปดเปื้อนไปแล้ว ยกให้เธอไปเลย” “แปดเปื้อนเหรอ?” มัตเตโอขมวดคิ้ว “เธอไม่ใช่เชื้อโรคนะ เอเลนา เธอเป็นแค่เด็กสาวที่พยายามเอาชีวิตรอด ทำไมเธอถึงใจร้ายขนาดนี้?” “ใจร้ายเหรอ?” ฉันสบตาเขา “พวกนายให้รหัสตู้เซฟของวิทิเอลโลกับคนนอก รู้ไหมว่าถ้าคุณพ่อรู้เรื่องนี้ ท่านจะทำยังไงกับพวกนาย?” ลูกาชะงักไป “พวกเรารู้ว่าเธอจะไม่บอกเขา เพราะเธอรักพวกเรา” เขาใช้ความรักของฉันเป็นโล่กำบังการทรยศของตัวเอง “ฉันจะเข้าข้างในแล้ว” ฉันพูด “พวกเราจะไปกินมื้อค่ำกัน” ลูกาแย้งขึ้น ขวางทางฉันไว้ “พวกเราสามคน แล้วก็โซเฟีย เราต้องปรับความเข้าใจกัน เธอทำตัวบ้าไปแล้ว” “ฉันไม่หิว” “เธอต้องไป” มัตเตโอคำราม มือของเขาเลื่อนไปที่ปืนใต้เสื้อแจ็กเก็ต “อย่าให้ต้องถึงขั้นอุ้มไปนะ” เขาทำจริงแน่ เขาเคยทำมาก่อน แบบหยอกล้อ แต่ตอนนี้ มันให้ความรู้สึกเหมือนการข่มขู่ “ก็ได้” ฉันพูด ภายในร้านอาหารมีแสงสลัวและอบอวลไปด้วยกลิ่นกระเทียมกับไวน์ราคาแพง โซเฟียนั่งอยู่ที่โต๊ะที่ดีที่สุดอยู่แล้ว เธอโบกมือ ไข่มุก–ไข่มุกของแม่ฉัน–ส่องประกายระยิบระยับอยู่รอบคอของเธอ “ฉันสั่งอาหารให้ทุกคนแล้วค่ะ!” เธอพูดเสียงใสขณะที่พวกเรานั่งลง ลูกาเลื่อนตัวเข้าไปนั่งในบูทข้างๆ เธอ มัตเตโอนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ฉันนั่งที่หัวมุม ถูกขับไล่ไปอยู่ริมขอบ “ฉันสั่งอาราบีอาตารสเผ็ดมาให้ทุกคนค่ะ” โซเฟียพูดพลางยิ้มแย้ม “เป็นเมนูพิเศษของที่นี่เลย เพิ่มพริกป่นพิเศษด้วยค่ะ” ฉันชะงักนิ่ง ลูกากับมัตเตโอก็ชะงักไปเช่นกัน พวกเขารู้ พวกเขารู้ว่าฉันเป็นแผลในกระเพาะอาหารขั้นรุนแรง อาหารเผ็ดไม่ได้แค่ทำให้ปวด แต่มันส่งฉันเข้าโรงพยาบาลได้เลย มันเป็นจุดอ่อนที่ฉันซ่อนไว้จากคนทั้งโลก จุดอ่อนที่มีเพียงผู้พิทักษ์ของฉันเท่านั้นที่รู้ เพื่อที่พวกเขาจะได้ช่วยชิมอาหารทดสอบให้ฉัน “ฟังดูดีเลย ซอฟ” ลูกาพูดพลางยิ้มให้เธอ เขาหยิบส้อมขึ้นมา มัตเตโอพยักหน้าพลางรินไวน์ให้โซเฟีย “ใช่ เลือกได้ดี” ท้องของฉันบิดเกร็ง ไม่ใช่เพราะแผลในกระเพาะ แต่เป็นเพราะความรู้สึกผะอืดผะอมจากความจริงที่ประจักษ์ พวกเขาไม่ได้แค่ลืม พวกเขาไม่สนใจต่างหาก บริกรวางจานพาสต้าสีแดงฉานที่มีควันกรุ่นลงตรงกลาง กลิ่นพริกเตะเข้าจมูกของฉัน ทั้งฉุนและแสบร้อน “ทานสิคะ เอเลนา” โซเฟียพูด ดวงตาเบิกกว้างดูไร้เดียงสา “อย่าเสียมารยาทสิคะ” ฉันมองไปที่ลูกา เขากำลังมัวแต่หัวเราะกับสิ่งที่โซเฟียกระซิบ ฉันมองไปที่มัตเตโอ เขากำลังเฝ้ามองโซเฟียกิน ด้วยรอยยิ้มหลงใหลบนใบหน้า ผู้ชิมอาหารประจำตัวของฉัน โล่กำบังของฉัน ฉันเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำ “ฉันไม่หิว” ฉันพูดเบาๆ “ตามใจ” มัตเตโอพึมพำทั้งที่อาหารเต็มปาก “พวกเราจะได้กินเยอะขึ้น” ฉันจิบน้ำ มันเย็น สะอาด และเป็นสิ่งเดียวบนโต๊ะนี้ที่ไม่ได้พยายามวางยาพิษฉัน ฉันมองดูพวกเขาหัวเราะ พวกเขาดูเหมือนครอบครัวเดียวกัน และฉันก็ดูเหมือนวิญญาณที่ตามมาหลอกหลอนในมื้อค่ำของพวกเขา