บทที่ 3

ร้านบูติกแห่งนี้มีความเงียบสงบในแบบที่เงินเท่านั้นจะซื้อได้ ฉันลูบมือไปตามเนื้อผ้าขนสัตว์หนาสีชาร์โคลของเสื้อโค้ต มันหนัก อยู่ทรง มันถูกออกแบบมาสำหรับอุณหภูมิติดลบและลมที่พัดบาดผิว มันคือเสื้อโค้ตของนิวยอร์ก “ชิคาโกยังไม่หนาวขนาดนั้นหรอก เจ้าหญิง” เสียงของลูก้าลอยมาจากหน้าประตูห้องลองเสื้อ เขายืนพิงกรอบประตู กอดอกไว้ที่หน้าอก เขาดูเหนื่อยล้า รอยคล้ำเกาะอยู่ใต้ตา แต่เขาก็ยังคงหล่อเหลาในแบบที่ดูมืดมนและครุ่นคิด ซึ่งเคยทำให้หัวใจของฉันเต้นผิดจังหวะ ตอนนี้ มันทำได้เพียงทำให้ฉันระแวดระวัง “ฤดูหนาวกำลังมาแล้ว” ฉันพูด พลางตรวจดูความพอดีในกระจก “เธอมีเสื้อโค้ตตั้งยี่สิบตัวแล้ว” เขาพูด “ทำไมต้องเอาตัวนี้อีกล่ะ?มันดูเหมือนชุดเกราะเลย” “บางทีฉันอาจต้องการชุดเกราะก็ได้” ฉันยื่นบัตรแบล็กการ์ดให้พนักงานขายโดยไม่หันกลับไปมอง “ห่อให้ด้วยค่ะ” เราเดินออกไปที่รถเอสยูวีหุ้มเกราะที่จอดรออยู่ริมทางเท้า มัตเตโอนั่งอยู่ที่เบาะคนขับ โซเฟียนั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า ที่นั่งของฉัน ที่นั่งสำหรับหัวหน้าเจ้าหน้าที่คุ้มกันความปลอดภัย มันเป็นการละเมิดระเบียบปฏิบัติที่โจ่งแจ้งจนแทบจะกลายเป็นเรื่องตลก ฉันเปิดประตูด้านหลังแล้วเลื่อนตัวลงบนเบาะหนัง “เฮ้ เอเลน่า!” โซเฟียหันกลับมา ยิ้มกว้างด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “เจ้าของห้องเช่าบอกว่าพวกแก๊งแถวอพาร์ตเมนต์ฉันเริ่มอาละวาดหนักแล้ว มีคนถูกยิงที่ท้ายบล็อกด้วย” เธอแกล้งทำเป็นตัวสั่นอย่างเกินจริง “แย่จังนะ” ฉันพูด พลางเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ เช็กสภาพอากาศในแมนฮัตตัน “มันไม่ปลอดภัย” ลูก้าพูด พลางก้าวเข้ามานั่งข้างฉัน “เราปล่อยให้เธออยู่ที่นั่นไม่ได้” “งั้นก็ย้ายเธอสิ” ฉันพูดโดยไม่เงยหน้ามอง “พวกเรากำลังคิดว่า” มัตเตโอพูด สบตากับฉันผ่านกระจกมองหลัง “เซฟเฮาส์ที่ถนนสายที่สี่มันว่างอยู่” ฉันเงยหน้าขึ้นมาทันที เซฟเฮาส์ที่ถนนสายที่สี่ไม่ใช่แค่บ้านธรรมดา มันถูกสงวนไว้สำหรับสมาชิกผู้ทำพิธีสาบานตนและคนในสายเลือดเท่านั้น มันคือที่ที่เราไปหลบภัยยามที่ตระกูลคู่อริสั่งเก็บเรา “ไม่” ฉันพูด “ทำไมล่ะ?” โซเฟียทำปากยื่น “สำหรับเธอ มันก็แค่อพาร์ตเมนต์ห้องหนึ่งไม่ใช่เหรอ?” “มันคือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์” ฉันพูด “สำหรับครอบครัว เธอไม่ใช่ครอบครัว” “เธออยู่กับพวกเรา” ลูก้าพูด เสียงของเขาแข็งกร้าว “นั่นทำให้เธอเป็นครอบครัว” “ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ทหารเป็นคนตัดสินว่าใครมีสายเลือดวิทิเอลโล?” ฉันถาม “ตั้งแต่ตอนที่เธอไร้หัวใจไง” มัตเตโอพ่นคำพูดออกมา “เราจะย้ายเธอเข้าไปคืนนี้ เราเคลียร์กับหัวหน้าเวรเรียบร้อยแล้ว” พวกเขาก็ใช้ชื่อของฉัน พวกเขาใช้อำนาจของฉันเพื่อข้ามหน้าคาโป “ก็ได้” ฉันพูด “อยากทำอะไรก็ทำ” ฉันกลับไปสนใจโทรศัพท์ ฉันไม่แย่งชิงอาณาเขตอีกต่อไปแล้ว ฉันกำลังจะออกไปจากแผนที่นี้โดยสิ้นเชิง เมื่อเรากลับมาถึงคฤหาสน์ มีพัสดุกล่องหนึ่งวางรออยู่ที่ห้องโถงทางเข้า มันห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลพร้อมตราประทับจากอิตาลี พ่อแม่ของฉัน พวกท่านไปทำธุรกิจที่อิตาลี เพื่อจัดการเรื่องการโอนย้ายทรัพย์สินสำหรับการย้ายที่อยู่ของฉันขั้นสุดท้าย แม้ว่าพวกหนุ่มๆ จะไม่รู้เรื่องนั้นก็ตาม พัสดุถูกฉีกเปิดออกแล้ว เสียงกรีดแหลมดังสะท้อนไปทั่วโถงทางเดิน ฉันเดินเข้าไปในห้องรับแขก โซเฟียกำลังถือไวโอลินอยู่ มันคือไวโอลินกวาร์เนรีจากศตวรรษที่สิบเจ็ด ของขวัญจากคุณปู่ที่มอบให้พ่อ และตอนนี้ก็ตกทอดมาถึงฉัน มันมีค่ามากกว่าชีวิตของโซเฟียเสียอีก เธอกำลังสีคันชักผ่านสายไปมา จับที่คอของมันราวกับว่ามันเป็นกีตาร์ของเล่นราคาถูก “ดูสิ ฉันเล่นเป็นด้วย!” เธอหัวเราะคิกคัก ลูก้าและมัตเตโอนั่งอยู่บนโซฟา พลางปรบมือ “หยุด” เสียงของฉันไม่ดัง ทว่ามันตัดผ่านทั้งห้องไปราวกับคมมีด โซเฟียชะงักนิ่ง “เอามาให้ฉัน” ฉันพูด พลางยื่นมือออกไป “ฉันนึกว่ามันเป็นของแต่งบ้านซะอีก” โซเฟียพูด กอดเครื่องดนตรีไว้แนบอก “เอาไว้ประดับอะไรแบบนั้น” “มันคือของโบราณ” ฉันพูด พลางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “ส่งมันมา เดี๋ยวนี้” เธอถอยหลัง เหลือบมองไปทางพวกหนุ่มๆ “เธอทำให้ฉันกลัวนะ” เธอสะอื้นเบาๆ “เอเลน่า ถอยไป” มัตเตโอเอ่ยเตือน “ส่งไวโอลินมาให้ฉัน โซเฟีย” ฉันพูด เธอยิ้มเยาะ มันเป็นการกระตุกของริมฝีปากที่เล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น เธอคลายมือที่จับอยู่ ไวโอลินหลุดออกจากมือของเธอ เวลาดูเหมือนจะเดินช้าลง ฉันพุ่งตัวเข้าไปคว้ามัน แต่ฉันอยู่ไกลเกินไป ตัวไม้กระแทกเข้ากับพื้นหินอ่อนจนเกิดเสียงแตกหักที่ชวนคลื่นไส้ ส่วนคอหักสะบั้นออกจากตัวเครื่องอย่างหมดจด สายไวโอลินส่งเสียงหึ่งๆ ที่ไม่ประสานกันและดับมอดลง ความเงียบงัน “อุ๊ย” โซเฟียกระซิบ ยกมือขึ้นปิดปาก “มันหลุดมือ” ฉันมองดูเศษไม้ที่แหลกละเอียด มันเป็นสิ่งเดียวที่คุณปู่เคยให้ฉันไว้ ฉันเงยหน้าขึ้นมองโซเฟีย และเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ราชินีน้ำแข็งได้ละลายลง และสิ่งที่อยู่ข้างใต้คือเพลิงโทสะอันเดือดพล่านและบริสุทธิ์