บทที่ 2 No.2

เสียงสตาร์ตเครื่องยนต์รถสปอร์ตคันหรูของชานนดังกระหึ่มขึ้นจากลานจอดรถด้านล่าง ก่อนที่เสียงล้อบดถนนจะค่อย ๆ ไกลออกไปและเลือนหายไปในความมืด รุ่งฤดียังคงนั่งนิ่งอยู่บนพื้นห้องนอนอันเงียบสงัด เธอสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ยกหลังมือขึ้นปาดคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนแก้มออกอย่างรวดเร็ว ความอ่อนแอของเธอสิ้นสุดลงไปพร้อมกับเสียงรถคันนั้นแล้ว เธอพยุงตัวลุกขึ้นยืน ขาที่นั่งพับเพียบนานเริ่มมีอาการเหน็บชาเล็กน้อย แต่แววตาของเธอในยามนี้กลับแห้งสนิทและคมปลาบ ห้องนอนกว้างขวางตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สไตล์ยุโรปราคาแพง มีร่องรอยการใช้ชีวิตของเธออยู่ทุกซอกทุกมุม ทั้งแจกันดอกไม้ที่เธอตัดแต่ง ผ้าปูที่นอนที่เธอรีดเรียบกริบ ทว่าไม่มีสิ่งใดในห้องนี้ที่เป็นของเธอจริง ๆ รุ่งฤดีเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าไม้บิลต์อินขนาดใหญ่ เสื้อผ้าแบรนด์เนมหรูหราที่ชานนสั่งให้เลขาฯ ซื้อมาให้แขวนเรียงรายอยู่นับร้อยชุด แต่เธอไม่คิดจะชายตามองมันแม้แต่น้อย เธอเดินตรงไปที่เตียงนอน ย่อตัวลงแล้วดึงกระเป๋าเดินทางหนังสีดำใบเก่าที่มีฝุ่นเกาะหนาเตอะออกมาจากใต้เตียง นี่คือกระเป๋าใบเดียวที่เธอพกติดตัวเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้เมื่อสามปีก่อน และมันคือสิ่งเดียวที่จะออกไปพร้อมกับเธอ รุ่งฤดีรูดซิปเปิดกระเป๋าออก สิ่งของข้างในมีเพียงน้อยนิด เธอเดินไปหยิบสมุดบันทึกเก่า ๆ สองสามเล่ม หนังสือตำราแพทย์ภาษาอังกฤษที่เธอแอบซ่อนไว้ และกรอบรูปไม้เก่าคร่ำครึที่มีรูปถ่ายของหญิงวัยกลางคนผู้มีใบหน้างดงามหยดย้อย ทว่าเปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้า "แม่คะ รุ่งกำลังจะเป็นอิสระแล้วนะ" เธอพึมพำกับรูปถ่ายเบา ๆ ก่อนจะบรรจงวางกรอบรูปลงในกระเป๋า ปัง! เสียงถีบประตูห้องนอนดังสนั่นจนบานพับสะเทือน รุ่งฤดีหันขวับไปมองทันที ร่างของแก้วเกียรติ เกียรติชัย น้องสาวคนเดียวของชานน ยืนกอดอกอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างจัดจ้านเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดูถูก ข้างหลังมีกาญจนา เกียรติชัย แม่สามีผู้สูงศักดิ์ยืนถือผ้าเช็ดหน้าผืนหรูอุดจมูก ทำท่ารังเกียจราวกับว่าห้องนี้เต็มไปด้วยสิ่งปฏิกูล "รุ่งฤดี นังตัวซวย มึงไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้" แก้วเกียรติแผดเสียงแหลมสูง ชี้หน้าด่าเธออย่างไม่ไว้หน้า "เบา ๆ หน่อยสิแก้ว เดี๋ยวคนใช้ในบ้านก็เอาไปนินทาหรอก" กาญจนาแสร้งทำเป็นปรามลูกสาว แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความสะใจ "คนจะไป ก็ให้มันรีบไปดี ๆ อย่ามาทิ้งเสนียดจัญไรไว้ในบ้านฉัน" รุ่งฤดีค่อย ๆ ยืนตัวตรงขึ้น ใบหน้าของเธอไร้ความรู้สึก เธอคุ้นชินกับความร้ายกาจของสองแม่ลูกคู่นี้มาตลอดสามปี เพียงแต่ในอดีต เธอเลือกที่จะยอมก้มหัวเพราะคำว่า "ครอบครัวของสามี" "ฉันกำลังจะไปค่ะ" รุ่งฤดีตอบเสียงเรียบ "กำลังจะไปงั้นเหรอ" แก้วเกียรติก้าวอาด ๆ เข้ามาในห้อง ดวงตากวาดมองกระเป๋าเดินทางที่เปิดอ้าอยู่บนเตียง "คิดว่าโดนพี่ชายกูเขี่ยทิ้งแล้ว จะแอบขโมยของมีค่าในบ้านนี้ติดมือไปด้วยล่ะสิ" "ฉันเอาไปเฉพาะของที่เป็นของฉัน" รุ่งฤดีจ้องตากลับอย่างไม่เกรงกลัว "ตอแหล สันดานคนจนอย่างมึง ใครจะเชื่อวะ" แก้วเกียรติหัวเราะเยาะในลำคอ ก่อนจะพุ่งตรงเข้ามาผลักไหล่รุ่งฤดีอย่างแรง แรงผลักทำให้รุ่งฤดีเซถอยหลังไปชนเข้ากับมุมเตียง ขอบไม้แข็งกระแทกเข้าที่ท่อนแขนอย่างจังจนเกิดรอยช้ำแดงก่ำ ความเจ็บปวดแล่นแปลบขึ้นมา แต่เธอกลับไม่ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่น้อย สายตาที่มองแก้วเกียรติเริ่มมีความเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมา แก้วเกียรติไม่สนใจสายตานั้น เธอคว้ากระเป๋าเดินทางของรุ่งฤดีแล้วเทคว่ำลงบนพื้นห้องทันที ข้าวของและเสื้อผ้าไม่กี่ตัวของรุ่งฤดีกระจายเกลื่อนพื้น และแล้ว แววตาของแก้วเกียรติก็เป็นประกายขึ้นมาอย่างมีแผนการ เธอแกล้งทำเป็นก้มลงไปคุ้ยกองเสื้อผ้าเก่า ๆ ก่อนจะดึงสร้อยคอเพชรระยิบระยับเส้นหนึ่งขึ้นมาถือไว้ในมือ "แม่ดูสิ ฉันเจอแล้ว" แก้วเกียรติชูสร้อยคอขึ้นเหนือหัว ตะโกนเสียงดังลั่น "นี่มันสร้อยเพชร 'หัวใจนิรันดร์' ที่แม่ซื้อให้ฉันนี่ ฉันว่าแล้วทำไมมันหายไป นังขี้ขโมยมันแอบยัดไว้ในกระเป๋านี่เอง" กาญจนาแสร้งทำหน้าตกใจ เอามือทาบอกอย่างสมบทบาท "ตายจริง รุ่งฤดี ฉันไม่นึกเลยนะว่าเธอจะหน้าด้านหน้าทนขนาดนี้ สร้อยเส้นนี้ราคาร่วมสิบล้าน เธอมีปัญญาซื้อเหรอ กล้าดียังไงมาขโมยของลูกสาวฉัน" รุ่งฤดีมองดูสร้อยเพชรเส้นนั้นด้วยสายตาสมเพช สร้อยเส้นนี้ กาญจนาเป็นคนแกล้งเอามามอบให้เธอในวันเกิดเมื่อเดือนก่อน ต่อหน้าคนอื่นทำทีเป็นแม่สามีใจบุญ แต่พอลับหลังก็สร้างเรื่องว่าแก้วเกียรติทำหาย ที่แท้ สองแม่ลูกคู่นี้เตรียมแผนการนี้เอาไว้ตั้งแต่วันนั้นแล้ว รอคอยวันที่เธอถูกขับไล่เพื่อจะตอกฝาโลง ยัดเยียดข้อหา "หัวขโมย" ให้เธอต้องติดคุกและเสียชื่อเสียงจนไม่มีที่ยืนในสังคม จิตใจของคนพวกนี้ ช่างต่ำช้าและสารเลวจนเกินเยียวยา "จับได้คาหนังคาเขาแบบนี้ มึงยังมีหน้ามามองหน้ากูอีกเหรอ" แก้วเกียรติก้าวเข้าประชิดตัวรุ่งฤดี สีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องด้วยความสะใจ "กูจะแจ้งตำรวจมาลากคอมึงเข้าคุก ดูซิว่าคนอย่างมึงจะมีปัญญาเอาเงินที่ไหนมาประกันตัว" พูดจบ แก้วเกียรติก็ยื่นมือออกไป หวังจะกระชากคอเสื้อของรุ่งฤดีเพื่อลากตัวลงไปชั้นล่าง แต่รุ่งฤดีกลับเอี้ยวตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว แววตาที่จ้องมองมานั้นคมกริบดั่งใบมีดที่เพิ่งถอดออกจากฝัก สายตาคู่นั้นเย็นเยียบและทรงพลังเสียจนแก้วเกียรติชะงักมือไปโดยอัตโนมัติ ขนแขนลุกชันขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ความหวาดกลัวที่ไม่อาจอธิบายได้แล่นวาบผ่านกระดูกสันหลัง "มองอะไรของมึง" กาญจนาที่ยืนอยู่ด้านหลังเริ่มรู้สึกไม่มั่นคงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของอดีตลูกสะใภ้ แต่ยังคงฝืนทำเสียงแข็ง "ขโมยของแล้วยังจะทำตาดุอีก แก้ว จัดการค้นตัวมันเดี๋ยวนี้ ดูซิว่ามันแอบซุกแหวนเพชรของฉันไว้ในร่มผ้าอีกไหม" ได้ยินคำสั่งของแม่ แก้วเกียรติก็ฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง เธอพุ่งตัวเข้าไปหารุ่งฤดี หมายจะกระชากเสื้อผ้าเพื่อค้นตัวให้อับอายถึงที่สุด รุ่งฤดีสูดหายใจลึก แววตาไร้ความลังเลอีกต่อไป ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอถอยจนไม่มีทางให้ถอยแล้ว และความอดทนของเธอมันได้หมดลงตรงนี้