บทที่ 1 No.1

เสียงไซเรนดังแสบแก้วหู ปลุกอินทิราให้ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล

ควันสีดำหนาทึบลอยคลุ้งไปทั่วห้องจนแทบมองไม่เห็นอะไร เธอสำลักควันออกมาอย่างรุนแรงจนตัวงอ ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วจนหายใจแทบไม่ออก

นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ไฟไหม้เหรอ?

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว อินทิราไอโขลก ๆ จนหน้าแดงก่ำ เธอพยายามลุกจากเตียง แต่กลับเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น

เธอคลำทางไปที่ประตูห้องนอน แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับลูกบิดประตู ความร้อนจัดก็แล่นปราดเข้ามาจนต้องชักมือกลับแทบไม่ทัน

ประตูออกไม่ได้แล้ว!

ความกลัวเริ่มเกาะกุมหัวใจ เธอถอยกลับไปที่หน้าต่าง พยายามสูดอากาศหายใจที่เหลือน้อยเต็มที แต่ทุกครั้งที่หายใจเข้าไป ก็มีแต่ควันพิษที่ทำให้แสบคอและปอดแทบจะฉีกขาด

ในความมืดมิดและสิ้นหวัง แสงสว่างวาบจากโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่ข้างเตียงส่องประกายขึ้นมา มันคือความหวังเดียวของเธอ

อินทิราคลานกลับไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา มือของเธอสั่นเทาจนแทบจะกดเบอร์ไม่อยู่ หน้าจอที่สว่างจ้าในห้องที่เต็มไปด้วยควันทำให้เธอแสบตา แต่เธอก็พยายามเพ่งมองหารายชื่อที่คุ้นเคย

ชื่อที่ถูกปักหมุดไว้บนสุด... "สามี"

นิ้วที่สั่นระริกกดโทรออกทันที เสียงรอสายดัง "ตู๊ด... ตู๊ด..." แต่ละวินาทีที่ผ่านไปยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์ มันบีบคั้นหัวใจของเธอเหมือนกำลังถูกทรมานอย่างช้า ๆ

ได้โปรด... รับสายด้วยเถอะ...

ในที่สุด ปลายสายก็กดรับ อินทิราดีใจจนแทบจะร้องไห้ เธอรวบรวมแรงทั้งหมดตะโกนใส่โทรศัพท์

"พี่ศรัณย์! ช่วยด้วย! ไฟไหม้!"

แต่เสียงที่ตอบกลับมากลับเย็นชาจนทำให้หัวใจของเธอแข็งทื่อ

"เธอจะเล่นอะไรอีก?"

น้ำเสียงของศรัณย์เต็มไปด้วยความรำคาญและไม่เชื่อใจ ราวกับว่าคำขอความช่วยเหลือของเธอเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ เขาไม่รู้เลยว่าปลายสายกำลังเผชิญกับอะไร

ยังไม่ทันที่อินทิราจะได้อธิบาย เสียงไอค่อกแค่กอย่างอ่อนแอของผู้หญิงอีกคนก็ดังแทรกเข้ามาจากปลายสาย

"พี่ศรัณย์คะ... สโรชินีหายใจไม่ค่อยออกเลยค่ะ"

เสียงหวานปานน้ำผึ้งของสโรชินีดังขึ้นอย่างน่าสงสาร

ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น น้ำเสียงของศรัณย์ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ความเย็นชาเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนและห่วงใย

"ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่นี่แล้ว"

จากนั้นเขาก็หันกลับมาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด "เลิกเล่นบ้า ๆ แบบนี้สักที!"

แล้วเขาก็ตัดสายไป

ติ๊ด!

อินทิรามองหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับวูบไปอย่างว่างเปล่า ความหวังทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา เธอพยายามโทรกลับไปอีกครั้ง แต่สิ่งที่ได้ยินคือเสียงตอบรับอัตโนมัติที่บอกว่าปลายสายปิดเครื่องไปแล้ว

ปิดเครื่อง... เขาปิดเครื่องหนีเธอ

ในขณะที่เธอกำลังจะตาย เขากลับเลือกที่จะอยู่ข้างผู้หญิงคนนั้น

ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างขึ้นอีกครั้ง เป็นข้อความแจ้งเตือนจากไลน์ เป็นข่าวบันเทิงด่วน

หัวข้อข่าวตัวใหญ่ที่ปรากฏขึ้นมาแทงทะลุหัวใจของเธอจนแหลกละเอียด

"ด่วน! ศรัณย์ จำปาศักดิ์ ประธานหนุ่มไฟแรง ควงนางเอกสาว สโรชินี ส่งโรงพยาบาลกลางดึก!"

ข้างใต้หัวข้อข่าวคือรูปถ่ายที่ชัดเจน ศรัณย์กำลังประคองสโรชินีที่ดูอ่อนแออย่างทะนุถนอมเข้าไปในโรงพยาบาล สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความกังวลใจอย่างที่เธอไม่เคยได้รับเลยตลอดสามปีที่แต่งงานกันมา

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในอก มันรุนแรงกว่าการสูดควันพิษเข้าไปเสียอีก หายใจไม่ออก... เหมือนหัวใจกำลังจะหยุดเต้น

ควันไฟเริ่มหนาทึบขึ้นเรื่อย ๆ อากาศเหลือน้อยลงทุกที อินทิราทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง สติเริ่มเลือนลาง

ภาพความทรงจำตลอดสามปีที่ผ่านมาไหลเข้ามาในหัว เธอเป็นเหมือนเงาในบ้านหลังใหญ่หลังนั้น คอยดูแลเขา จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย แต่กลับไม่เคยมีตัวตนในสายตาของเขาเลย

เธอเป็นแค่ตัวแทน... เป็นของเล่นที่เขาจะทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้

ความจริงที่โหดร้ายกระแทกเข้ามาอย่างจัง แต่แทนที่จะทำให้เธอสิ้นหวัง มันกลับปลุกสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่รุนแรงขึ้นมา

เธอจะตายแบบนี้ไม่ได้!

และการแต่งงานที่น่าสมเพชนี้... มันต้องจบลงเสียที

อินทิรารวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย วิ่งเข้าไปในห้องน้ำ เปิดน้ำใส่ผ้าขนหนูจนชุ่ม แล้วเอามาปิดจมูกและปากไว้แน่น

เธอมองไปรอบ ๆ ห้อง ก่อนจะตัดสินใจยกเก้าอี้ไม้หนักอึ้งขึ้นมา แล้วฟาดเข้าไปที่หน้าต่างสุดแรง!

เพล้ง!

กระจกแตกกระจาย ลมร้อนจากภายนอกพัดเข้ามาปะทะใบหน้า แต่ในขณะเดียวกันมันก็นำพาออกซิเจนที่เธอต้องการเข้ามาด้วย

แสงไฟสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่ดับเพลิง บันไดรถกระเช้าค่อย ๆ ยื่นขึ้นมาจนถึงหน้าต่างห้องของเธอ

แสงไฟนั้นส่องให้เห็นใบหน้าของเธอที่ขาวซีดและเปรอะเปื้อนไปด้วยเขม่าควัน

เจ้าหน้าที่อุ้มเธอลงมาจากตึกสูงอย่างทุลักทุเล ทันทีที่เท้าแตะพื้น อินทิราก็ทรุดตัวลงข้างรถพยาบาล เธอโกยอากาศเข้าปอดอย่างหิวกระหาย ไอออกมาไม่หยุด

พยาบาลรีบเข้ามาทำแผลไฟลวกที่แขนให้เธอ ความเจ็บปวดแล่นไปทั่ว แต่เธอกลับไม่ร้องออกมาสักแอะ สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่แหวนแต่งงานบนนิ้วนางข้างซ้ายที่ตอนนี้ถูกเขม่าควันจับจนดำสนิท

แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสิ้นหวังเป็นความเย็นชาอย่างที่สุด

เธอใช้แรงทั้งหมดที่มี ถอดแหวนวงนั้นออกจากนิ้วอย่างไม่ใยดี แล้วโยนมันลงไปในกระเป๋าถือเก่า ๆ ของเธอที่วางอยู่ข้างตัว

"ไปโรงพยาบาลก่อนนะคะ" พยาบาลบอกด้วยความเป็นห่วง

อินทิราส่ายหน้าช้า ๆ เธอปฏิเสธที่จะไปโรงพยาบาล

เธอลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง ท่ามกลางความโกลาหลของเหตุการณ์ไฟไหม้ เธอเดินฝ่าลมร้อนยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ ออกไปยังมุมถนนที่มืดมิด

การแต่งงานที่น่าสมเพชนี้... มันจบลงแล้ว