บทที่ 3 No.3

ขณะที่อินทิรากำลังจะก้าวลงบันได เสียงเครื่องยนต์ของรถมายบัคที่คุ้นเคยก็ดังกระหึ่มขึ้นที่หน้าบ้าน

ประตูหน้าบ้านถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ศรัณย์ก้าวเข้ามาในบ้านพร้อมกับกลิ่นเหล้าที่คละคลุ้งไปทั่ว

อินทิรายืนนิ่งอยู่ที่ขั้นบันไดบนสุด มองลงไปยังร่างสูงที่กำลังยืนอยู่กลางห้องโถงด้วยสายตาเย็นชา

ศรัณย์เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากันอย่างไม่พอใจ เขามองเห็นผ้าพันแผลที่แขนของเธอ แต่กลับทำเป็นมองไม่เห็น

"เธอเล่นบ้าอะไรอีก? ดึกดื่นป่านนี้ทำไมยังไม่นอน?" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการตำหนิ

อินทิราไม่ตอบ เธอเมินสายตาของเขาแล้วเริ่มก้าวลงบันไดพร้อมกับลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กตามลงมา

แผลไฟลวกที่ขายังไม่หายดี ทำให้เธอเจ็บแปลบจนต้องสูดปากเบา ๆ และเกือบจะเสียหลักล้มลง

ทันใดนั้น ร่างของศรัณย์ก็พุ่งเข้ามาถึงตัวเธออย่างรวดเร็ว มือของเขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น

กลิ่นน้ำหอมโคโลญจน์ราคาแพงผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อจากโรงพยาบาลลอยมาปะทะจมูกของเธออย่างจัง

อินทิรารู้สึกคลื่นไส้จนแทบทนไม่ไหว เธอเกลียดกลิ่นนี้ เกลียดสัมผัสของเขา

"ปล่อยฉันนะ!" เธอดิ้นรนอย่างรุนแรง พยายามผลักไสเขาออกไป

แต่การต่อต้านของเธอกลับยิ่งทำให้ศรัณย์โกรธมากขึ้น "อย่าทำตัวน่ารำคาญ!"

เขาคำรามในลำคอ ก่อนจะจับต้นแขนเธอโยนลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี

ขาของอินทิรากระแทกเข้ากับขอบโต๊ะกาแฟอย่างแรงจนเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าของเธอซีดเผือด

ศรัณย์ยืนค้ำหัวเธอมองด้วยสายตาดูถูก "เล่นละครพอรึยัง? สโรชินีไม่สบาย ฉันไปดูแลเขาแล้วมันจะทำไม?"

อินทิรามองหน้าเขาที่พูดออกมาอย่างไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อยแล้วก็ได้แต่หัวเราะเยาะตัวเองในใจ

"ใช่สิ สโรชินีไม่สบาย แต่ฉันเกือบจะตายทั้งคนมันคงไม่สำคัญอะไรเลย" เธอพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

ศรัณย์คิดว่าเธอกำลังพูดเกินจริง "นอกจากขู่ว่าจะตาย เธอทำอะไรเป็นบ้าง?"

อินทิราไม่พูดอะไรอีก เธอเอื้อมมือไปหยิบหนังสือสัญญาหย่าบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปตรงหน้าเขา

"เซ็นซะ เราจะได้หย่ากัน"

สายตาของศรัณย์จับจ้องอยู่ที่คำว่า "หนังสือสัญญาหย่า" ตัวใหญ่บนหัวกระดาษ ม่านตาของเขาหดเล็กลงอย่างรุนแรง

เขาระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "เพื่อที่จะเรียกร้องความสนใจจากฉัน เธอถึงกับต้องใช้วิธีสกปรกแบบนี้เลยเหรอ?"

เขาโน้มตัวลงไป บีบคางของเธออย่างแรงจนเป็นรอยแดง บังคับให้เธอสบตากับเขา

"เธอคิดว่าถ้าไม่มีฉัน เธอจะอยู่ได้หรือไง?"

อินทิราปัดมือเขาออกอย่างแรง สายตาของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจ "ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉัน ฉันเซ็นชื่อของฉันแล้ว ต่อไปนี้เราก็ต่างคนต่างอยู่"

ศรัณย์โกรธจนแทบคลั่ง เขาจับไหล่เธอไว้แน่น พยายามจะควบคุมตัวเธอไว้

แต่อินทิราเบือนหน้าหนีด้วยความขยะแขยง

ในจังหวะนั้นเอง อินทิราคว้าแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา

ซ่า!

น้ำเย็นจัดถูกสาดเข้าที่ใบหน้าของศรัณย์อย่างจัง ทำให้เขาสะดุ้งและผงะถอยหลังไป

ทั้งสองคนยืนจ้องหน้ากันอย่างเอาเป็นเอาตาย บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะระเบิด