บทที่ 2 No.2

อินทิรายืนอยู่ริมถนน โบกมือเรียกแท็กซี่ที่ผ่านมาคันหนึ่ง

รถจอดเทียบข้างทาง เธอก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังแล้วบอกที่หมาย "ไปหมู่บ้านแกรนด์วิลล่าค่ะ"

คนขับรถแท็กซี่มองเธอผ่านกระจกมองหลังด้วยความประหลาดใจ เสื้อผ้าของเธอมอมแมม มีรอยไหม้เป็นทางยาวที่แขน และใบหน้าก็เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและเขม่าควัน เขาอ้าปากจะถาม แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเงียบและขับรถออกไป

อินทิราเอนศีรษะพิงกระจกรถ มองแสงไฟยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ ที่สว่างไสว แต่ในใจของเธอกลับรู้สึกว่างเปล่าและชัดเจนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอเหมือนคนตาบอดที่ยอมเดินตามเขาไปทุกที่ ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อความรักที่เธอคิดว่ามีอยู่จริง แต่สุดท้ายมันก็เป็นแค่ภาพลวงตาที่เธอสร้างขึ้นมาเอง

รถแท็กซี่เลี้ยวเข้าสู่หมู่บ้านหรูและจอดลงที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬาร อินทิราจ่ายเงินแล้วก้าวลงจากรถ

เธอยืนมองประตูเหล็กดัดขนาดใหญ่ตรงหน้า ที่นี่เคยเป็นที่ที่เธอเรียกว่า "บ้าน" แต่ตอนนี้มันกลับดูเหมือนสุสานที่สวยงามและเยือกเย็น

เธอผลักประตูเข้าไป ข้างในมืดสนิทและเงียบเชียบ ไม่มีแม้แต่แสงไฟสักดวงที่เปิดทิ้งไว้ บ่งบอกว่าเจ้าของบ้านไม่เคยใส่ใจว่าจะมีใครรอเขากลับมาหรือไม่

อินทิราถอดรองเท้าไว้ที่ชั้นวางตามความเคยชิน เท้าเปล่าของเธอสัมผัสกับพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ ความเย็นนั้นแล่นผ่านฝ่าเท้าขึ้นมาจนถึงหัวใจ

เธอเดินไปที่ห้องนั่งเล่น บนโต๊ะกาแฟกลางห้องมีแจกันดอกลิลลี่สีขาวที่เธอจัดไว้เมื่อเช้า ตอนนี้มันเริ่มเหี่ยวเฉาแล้ว เช่นเดียวกับความรักของเธอ

ทันใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นขึ้นมา หน้าจอสว่างวาบขึ้นพร้อมกับชื่อ "สามี" ที่ปรากฏเด่นหรา

ศรัณย์โทรมา

อินทิราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย

"เธอไปไหนมา? ทำไมไม่อยู่บ้าน?" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและตำหนิ ไม่มีความห่วงใยแม้แต่น้อย

ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบ เสียงหวานของสโรชินีก็ดังแทรกเข้ามาอีกครั้ง "พี่ศรัณย์คะ คุณหมอเรียกแล้วค่ะ"

ศรัณย์รีบเปลี่ยนเรื่องทันที "คืนนี้ฉันไม่กลับนะ"

แล้วเขาก็วางสายไปอีกครั้ง

ติ๊ด!

อินทิราฟังเสียงสัญญาณที่ถูกตัดไป ในใจไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว มีแต่ความรู้สึกสมเพชตัวเองที่โง่เขลามาตั้งนาน

ความเจ็บแสบจากแผลไฟลวกที่แขนเรียกสติของเธอกลับมา เธอเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมาทำแผลให้ตัวเองอย่างเงียบ ๆ

เธอกัดฟันแน่น ข่มความเจ็บปวดเอาไว้ ไม่ยอมให้น้ำตาไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว

หลังจากทำแผลเสร็จ เธอเปิดโทรทัศน์ขึ้นมา ช่องบันเทิงกำลังนำเสนอข่าวของศรัณย์กับสโรชินีอย่างครึกโครม พิธีกรสาวกำลังวิเคราะห์อย่างออกรสว่าทั้งสองอาจจะกลับมาคืนดีกันในเร็ว ๆ นี้

อินทิราปิดโทรทัศน์เสียงดังปัง เธอไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว

เธอเดินขึ้นไปที่ห้องทำงาน ห้องที่เธอไม่ได้เข้ามานานเกือบสามปีแล้ว ฝุ่นจับหนาเตอะบนโต๊ะทำงานและชั้นหนังสือ

เธอนั่งลงบนเก้าอี้ เปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ Apple ที่ถูกทิ้งร้างจนฝุ่นจับหนาเตอะ

หน้าจอสว่างขึ้น เธอล็อกอินเข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้และรหัสผ่านที่คุ้นเคย

"เมฆาคีรี"

ทันทีที่ล็อกอินเข้าไป ข้อความแจ้งเตือนนับพันก็เด้งขึ้นมาจนเต็มหน้าจอ มีทั้งข้อความจากแฟนคลับที่เข้ามาทวงถามผลงานใหม่ และข้อเสนอจากบริษัทผลิตละครยักษ์ใหญ่มากมายที่ต้องการร่วมงานกับเธอ

อินทิรามองข้อความเหล่านั้นด้วยสายตาเรียบเฉย เธอเคยเป็นนักเขียนบทละครชื่อดังที่ทุกคนต้องการตัว แต่เพื่อศรัณย์ เธอทิ้งทุกอย่าง ทิ้งอนาคตที่สดใสของตัวเอง เพียงเพื่อจะมาเป็นภรรยาในเงาที่ไม่มีใครเห็นคุณค่า

น่าขันสิ้นดี ละครที่สโรชินีกำลังแสดงอยู่และโด่งดังเป็นพลุแตกในตอนนี้ ก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวของบทละครที่เธอเคยเขียนทิ้งไว้เมื่อหลายปีก่อน

อินทิราแสยะยิ้มออกมาอย่างเย็นชา

เธอเปิดโปรแกรมเอกสารขึ้นมาใหม่ นิ้วเรียวของเธอพิมพ์ลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วและมั่นคง

"หนังสือสัญญาหย่า"

เธอร่างข้อตกลงทั้งหมดด้วยตัวเองอย่างละเอียดทุกข้อ เธอไม่ต้องการทรัพย์สินอะไรจากเขาทั้งสิ้น ขอเพียงแค่ได้อิสรภาพกลับคืนมา

เมื่อร่างเสร็จ เธอก็สั่งพิมพ์เอกสารออกมาทันที

ปากกาด้ามหรูถูกหยิบขึ้นมา เธอจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ เซ็นชื่อของตัวเองลงไปอย่างไม่ลังเล

"อินทิรา จิระภาค"

จากนั้นเธอก็เดินไปที่ห้องแต่งตัว ลากกระเป๋าเดินทางใบเก่าที่ถูกที่สุดของเธอออกมา

เธอเก็บแค่เสื้อผ้าเก่า ๆ ไม่กี่ชุด ทิ้งกระเป๋าแบรนด์เนมและเครื่องประดับราคาแพงที่เขาเคยซื้อให้ไว้เบื้องหลัง

อินทิรามองหนังสือสัญญาหย่าในมือ ความรู้สึกโล่งใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

เธอเป็นอิสระแล้ว

เธอลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากห้องแต่งตัว ยืนอยู่บนโถงทางเดินชั้นสอง เตรียมพร้อมที่จะก้าวเดินลงไปข้างล่างและออกจากขุมนรกแห่งนี้ไปตลอดกาล