บทที่ 2

จริยาไม่ได้กลับบ้าน แต่ให้ศศิธรขับรถพาเธอมายังโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง เธอต้องยืนยันสภาพร่างกายของตัวเองให้แน่ชัด เธอเพิ่งได้รับผลตรวจเลือดมาสด ๆ ร้อน ๆ ยังไม่ทันได้เปิดดู ก็ชนเข้ากับน้องชายของธนชัย สุรชัย คล่องแคล่ว ที่หัวมุมทางเดินเข้าอย่างจัง สุรชัยเห็นเธอ ก็แสดงสีหน้าดูถูกเหยียดหยามออกมาทันที "อ้าว นี่มันไม่ใช่พี่สะใภ้ที่ถูกไล่ออกจากบ้านหรอกเหรอ ว่าไงล่ะ ไม่มีเงินแล้วคิดจะมาหาเรื่องจับเสี่ยที่โรงพยาบาลหรือไง" จริยาขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงด้วย เธอทำเหมือนเขาเป็นอากาศธาตุแล้วเดินผ่านไปเฉย ๆ การถูกเมินเฉยของเธอทำให้สุรชัยโกรธจัด เขาก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ แล้วยื่นมือจะไปคว้าใบรายงานผลในมือของเธอ "ไหนเอามาดูซิว่าเป็นโรคอะไรที่มันน่ารังเกียจหรือเปล่า" ณ ห้องพักผู้ป่วยพิเศษที่อยู่ไม่ไกลนัก ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนรถเข็นกับเพื่อนของเขาบังเอิญเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ชายคนนั้นมีท่าทางสูงศักดิ์ ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชา เขาคือหม่อมหลวงณัฐพงษ์ เข็มทอง เพื่อนของเขา ชลธี จันทร์ประภา ผิวปากเบา ๆ "เฮ้ คุณเมฆ มีเรื่องสนุกให้ดูแล้วว่ะ ไอ้ทายาทรุ่นสองของบ้านคล่องแคล่วกำลังรังแกคนอื่นอีกแล้ว" คำพูดของชลธีเผยให้เห็นว่าชื่อเล่นของหม่อมหลวงผู้นี้คือ "คุณเมฆ" และยังเป็นการตอกย้ำสถานะของสุรชัย ในจังหวะที่มือของสุรชัยกำลังจะแตะถึงใบรายงานผล จริยาก็เคลื่อนไหว รวดเร็วดุจสายฟ้า เธอจับข้อมือของสุรชัยไว้ แล้วบิดกลับอย่างแรง พร้อมกับเอี้ยวตัวหลบและใช้ขาขัดขาเขา "ตุ้บ!" เสียงดังสนั่น สุรชัยที่เคยหยิ่งผยองถูกทุ่มด้วยท่าทุ่มไหล่ที่สวยงามลงไปกองกับพื้นกระเบื้องมันวาวอย่างแรง เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด หม่อมหลวงณัฐพงษ์ที่นั่งอยู่บนรถเข็นถึงกับตาเป็นประกายด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความสนใจอย่างเข้มข้น ผู้หญิงคนนี้ฝีมือไม่ธรรมดาเลย จริยามองลงไปยังสุรชัยที่กำลังนอน стоนอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชา เธอใช้ปลายเท้าเขี่ยเขาเบา ๆ "เก็บมือกับปากของแกไว้ให้ดี ถ้ามีครั้งหน้าอีก สิ่งที่จะหักอาจจะไม่ใช่แค่ศักดิ์ศรีแล้วนะ" ด้วยความชุลมุนเมื่อครู่ ใบรายงานผลในมือของเธอจึงหลุดลอยลงไปกองอยู่บนพื้น สีหน้าของจริยาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอรีบก้มลงไปเก็บทันที แต่กลับมีมือหนึ่งที่เร็วกว่าคว้ามันไปก่อน เป็นมือที่เรียวยาว มีข้อนิ้วที่เด่นชัด สวมนาฬิกาข้อมือราคาแพง จริยาเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาคู่หนึ่งที่ลุ่มลึกดุจท้องฟ้ายามค่ำคืน หม่อมหลวงณัฐพงษ์ให้ชลธีเข็นรถเข็นเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขาไม่ได้มองเนื้อหาในใบรายงานผล แต่ยื่นมันคืนให้กับจริยา สายตาของเขากลับจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอราวกับต้องการจะมองให้ทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณ จริยารีบคว้าใบรายงานผลกลับมา กำมันไว้ในมือแน่น เธอรู้สึกได้ถึงอันตรายจากผู้ชายที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันคนนี้ "ฝีมือไม่เลว" หม่อมหลวงณัฐพงษ์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาต่ำและมีเสน่ห์ "คนบ้านคล่องแคล่ว ทนมือทนตีนได้แค่นี้ทุกคนเลยหรือเปล่า" จริยาไม่ตอบ เพียงแค่พูดว่า "ขอบคุณค่ะ" อย่างเย็นชา แล้วหันหลังเตรียมจะเดินจากไป สุรชัยที่นอนอยู่บนพื้นเริ่มได้สติ เขาชี้ไปที่แผ่นหลังของจริยาแล้วตะโกนด่า "แกคอยดูเถอะ!พี่ชายฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!" หม่อมหลวงณัฐพงษ์เหลือบมองชลธีเป็นสัญญาณ ชลธีเข้าใจในทันที เขาเดินเข้าไปใช้เท้าเหยียบมือของสุรชัยไว้ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มกวน ๆ ว่า "คุณชายสุรชัยครับ ส่งเสียงดังในโรงพยาบาลแบบนี้ มันไม่ใช่พฤติกรรมของผู้ดีมีการศึกษานะครับ อีกอย่าง คุณกำลังรบกวนคุณเมฆของพวกเราด้วย" พอสุรชัยเห็นว่าเป็นหม่อมหลวงณัฐพงษ์ หน้าเขาก็ซีดเผือดทันที ตระกูลเข็มทองนั้นมีอิทธิพลและสถานะทางสังคมสูงกว่าตระกูลคล่องแคล่วของเขาไปอีกระดับหนึ่ง เขาจึงรีบหุบปากเงียบทันที จริยาไม่ได้หันกลับไปมองเรื่องวุ่นวายนั้น เธอรีบเดินเข้าลิฟต์ไปแล้วกดปุ่มปิดประตู ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง เธอก็พิงผนังลิฟต์ที่เย็นเฉียบ คลายกำปั้นที่กำแน่นออก ในฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ คลี่ใบรายงานผลที่ยับยู่ยี่ในมือออกดู ด้านล่างสุดของใบรายงาน มีข้อความหนึ่งบรรทัดพิมพ์ไว้อย่างชัดเจน:ผลการทดสอบการตั้งครรภ์:เป็นบวก ม่านตาของจริยาหดเล็กลงอย่างรุนแรง สมองของเธอขาวโพลนไปหมด ตั้งครรภ์?ในช่วงเวลาที่เธอเพิ่งหนีออกมาจากนรกขุมนี้เนี่ยนะ บนทางเดิน หม่อมหลวงณัฐพงษ์มองตัวเลขชั้นที่ลิฟต์กำลังเลื่อนลง มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย ผู้หญิงคนนี้ ไม่เพียงแต่มีฝีมือฉกาจ แต่ในแววตายังซ่อนเรื่องราวเอาไว้มากมาย น่าสนใจจริง ๆ เขาหันไปพูดกับชลธีว่า "ไปสืบเรื่องเธอมา ฉันต้องการข้อมูลทั้งหมดของเธอ" "คุณเมฆครับ คุณสนใจเธอเหรอ แต่เรากำลังตามหา 'ผู้ท้าทายมัจจุราช' อยู่นะครับ" ชลธีถามด้วยความสงสัย "ไม่ขัดกัน" หม่อมหลวงณัฐพงษ์ตอบเรียบ ๆ แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังทิศทางที่ลิฟต์เคลื่อนลงไป