บทที่ 3

มุมมองของเกรซ

อากาศยามค่ำคืนหนาวเหน็บ แทรกซึมผ่านเนื้อผ้าบางๆ ของชุดเดรสมาแผดเผาแขนเปลือยของฉัน แต่ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย

ฉันร้อนระอุจากภายในสู่ภายนอก

ฉันเดินตรงไปยังสวนของคฤหาสน์ ส้นเท้าจมลงไปในหญ้านุ่มชื้นทุกย่างก้าวที่รุนแรง

"เกรซ!"

เสียงฝีเท้าดังตามหลังมา หนักแน่น เร่งรีบ

ฉันไม่หยุด

มือข้างหนึ่งคว้าข้อศอกฉันไว้ หมุนตัวฉันกลับ

โจไซอาห์

ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวและตกใจปนกัน

"เธอพูดแล้ว" เขาพูดเสียงแผ่วเบา อกของเขากระเพื่อม "เกรซ เธอ... เธอพูดแล้ว"

ฉันดึงแขนออกจากมือเขาอย่างรวดเร็วและรุนแรง

ฉันมองเขาด้วยความเย็นชาของคนแปลกหน้า

"ทำไมคุณไม่บอกฉันล่ะ?" เขาถามเสียงดังด้วยความตื่นตระหนก “ดร.อีแวนส์บอกว่าอาจใช้เวลาหลายปี คุณพูดแบบนั้นต่อหน้าทุกคน ต่อหน้าพวกหัวหน้าแก๊ง”

ฉันจ้องมองเขา พยายามสังเกตความกลัวในดวงตาของเขา

เขาไม่ได้ดีใจที่ฉันได้เสียงกลับคืนมา

เขาไม่ได้มองเห็นปาฏิหาริย์ แต่เขามองเห็นภาระ

เขากังวลเกี่ยวกับระเบียบปฏิบัติ เขากังวลว่าฉันทำให้เขาอับอาย

“พูดอีกครั้ง” เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง “พูดกับฉันสิ”

ฉันเงียบ

ความเงียบของฉันไม่ได้เป็นข้อจำกัดอีกต่อไป

มันคืออาวุธ

เขาเอามือลูบผม เดินวนเป็นวงกลมแน่นๆ เหมือนสัตว์ที่ถูกขังอยู่ในกรง

“คุณไม่เข้าใจความกดดันที่ผมกำลังเผชิญอยู่” เขาพูดพลางหันกลับมาหาฉัน “เดวีส์ควบคุมสหภาพแรงงาน พ่อของเลกซีควบคุมการนำเข้า ฉันต้องยอมให้เธอชนะ มันเป็นเรื่องการเมือง เกรซ มันเป็นเรื่องของครอบครัว”

*เพื่อครอบครัว*

ข้ออ้างสำหรับทุกบาป

“ผมทำเพื่อพวกเรา” เขาพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้ เสียงของเขาอ่อนลง “เพื่อรักษาตำแหน่งของผมไว้ เพื่อที่ผมจะได้ปกป้องเธอได้”

ฉันมองลงไปที่ข้อมือของเขา

เขากำลังเอื้อมมือมาจับมือฉัน

แขนเสื้อแจ็คเก็ตทักซิโด้ของเขาเลื่อนขึ้น

เขาสวมนาฬิกาโรเล็กซ์

สีทอง แวววาว ใหม่เอี่ยม

สัปดาห์ที่แล้ว เขายังใส่กำไลหนังถักที่ฉันทำให้เขาอยู่เลย

อันที่ฉันใช้เวลาสามวันถักจนนิ้วฉันเลือดออก

อันที่เขาเคยสาบานว่าจะไม่ถอดออกเด็ดขาด เพราะมันคือ “เกราะ” ของเขา

มันหายไปแล้ว

ถูกแทนที่ด้วยทองคำ

ถูกแทนที่ด้วยเลกซี

ฉันเงยหน้ามองดวงตาของเขาอีกครั้ง

เขาเห็นว่าฉันมองไปที่ไหน

เขาสะดุ้ง รีบดึงแขนเสื้อลงเพื่อปกปิดหลักฐาน

“เธอให้มันกับฉันคืนนี้” เขาพึมพำ ไม่สามารถสบตาฉันได้ “ฉันปฏิเสธไม่ได้ มันจะเป็นการดูถูก”

ฉันถอยหลังช้าๆ

ผู้ปกป้องที่ฉันรักไม่มีอยู่จริง

เขาเป็นเพียงเด็กชายที่เล่นแต่งตัวในชุดนักเลง กลัวที่จะสูญเสียตำแหน่ง

“เราจะไปประชุมสุดยอดวันศุกร์” เขาพูด เสียงของเขาแข็งกร้าวขึ้น พยายามควบคุมตัวเองที่เขารู้ว่ากำลังจะสูญเสียไป “ไปที่บ้านพักล่าสัตว์ เธอต้องไป”

ฉันส่ายหัว

“ไม่ใช่คำขอ” เขาพูดอย่างฉุนเฉียว “เธอเป็นลูกศิษย์ของฉัน เธอต้องไปที่ที่ฉันไป โดยเฉพาะตอนนี้ ฉันต้องรู้ว่าเธอกำลังซ่อนอะไรอีก”

เขาจับคางฉัน บังคับให้ฉันมองเขา

นิ้วของเขาหยาบกร้าน

"เธอเป็นของฉัน เกรซ อย่าลืมเรื่องนั้นนะ"

ฉันไม่กระพริบตา

ฉันปล่อยให้เขาเห็นความว่างเปล่าในดวงตาของฉัน

ฉันจะไปที่ยอดเขา

ไม่ใช่เพราะเขาออกคำสั่ง

แต่เพราะบ้านพักล่าสัตว์อยู่ห่างจากทางหลวงสิบไมล์

มันเป็นสถานที่ที่สมบูรณ์แบบที่จะหายตัวไป

ฉันผละออกจากการสัมผัสของเขาและเดินกลับไปที่บ้าน

ฉันไม่หันกลับไปมอง

ฉันหลั่งน้ำตาเพียงหยดเดียวในความมืด

มันเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาจะได้รับจากฉัน