บทที่ 1

ตลอดชีวิตของฉัน ฉันเชื่อมาเสมอว่าอัลฟ่าของฉัน เคลัน คือคู่แท้แห่งโชคชะตา เป็นของขวัญอันศักดิ์สิทธิ์จากเทพีแห่งดวงจันทร์ แต่ในคืนก่อนวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของฉัน เขากลับเปิดตัวหมาป่าสาวอีกตัว เซราฟินา ในฐานะลูน่าที่เขาเลือก โดยใช้ลูกหมาป่าที่ยืมมาในแผนการอันโหดร้ายเพื่อบดขยี้จิตใจของฉัน เมื่อพวกโร้กบุกโจมตีฝูงของเรา โคมระย้าสีเงินก็ร่วงหล่นลงมาทางพวกเรา เคลันพุ่งผ่านฉันไปโดยไม่แม้แต่จะมอง เขาใช้ร่างกายของตัวเองปกป้องเซราฟินา ในขณะที่ฉันถูกทิ้งให้โดนทับ เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองด้วยซ้ำ หลังจากนั้น เมื่อเขากล่าวหาอย่างผิดๆ ว่าฉันทำร้ายเธอ เขาก็ลากร่างที่บาดเจ็บของฉันไปยังสระวารีบำบัดที่เย็นจัดและกดฉันลงไปใต้น้ำ ขณะที่ฉันดิ้นรนเพื่อหายใจ เขาก็ตระหง่านอยู่เหนือฉัน เสียงของเขาคำรามดั่งคำสั่ง “ถ้าเธอแตะต้องเธออีกแม้แต่ครั้งเดียว ฉันจะริบนามของเธอแล้วขับไล่ให้กลายเป็นโร้ก” การได้เห็นชายที่ฉันรักพยายามจะฆ่าฉัน ความหวังสุดท้ายของฉันก็มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในที่สุด คืนนั้น ฉันตอบรับข้อเสนอที่จะเข้าร่วมกับฝูงซิลเวอร์วูด จากนั้น ฉันก็เดินไปยังเตาหลอมและโยนของที่ระลึกทุกชิ้นที่เขาเคยให้ฉันลงไปในกองเพลิง เฝ้ามองเด็กสาวที่เคยรักเขามอดไหม้หายไปตลอดกาล บทที่ 1 มุมมองของซีเลีย: กลิ่นหอมของสมุนไพรกลีบจันทราและครีมรสหวานอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็กๆ ของฉัน มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้รู้สึกสงบ ซึ่งฉันใช้เวลาหลายสัปดาห์ในการปรุงให้สมบูรณ์แบบ คืนนี้คือคืนก่อนวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของฉัน คืนก่อนการแปลงร่างครั้งแรก แต่ที่สำคัญกว่านั้น มันคือคืนที่ฉันจะได้มอบหัวใจที่อบไว้ในรูปของเค้กให้แก่อัลฟ่าของฉัน ในที่สุด ให้แก่เคลัน หมาป่าของฉันซึ่งยังคงหลับใหลอยู่ภายในครางอย่างพึงพอใจ เธอรู้เช่นเดียวกับที่ฉันรู้ เคลันเป็นของเรา เทพีแห่งดวงจันทร์ได้ถักทอดวงวิญญาณของเราเข้าด้วยกันนานแสนนานก่อนที่เราจะเกิดมา ฉันรู้สึกได้ทุกครั้งที่เขาเดินผ่าน แรงดึงดูดที่รุนแรงจนกลายเป็นความเจ็บปวดทางกายในอกของฉัน ฉันวางเค้กที่ทำเสร็จแล้วลงในกล่องสำหรับพกพาอย่างระมัดระวัง ครีมแต่งหน้าเค้กเป็นสีเหมือนท้องฟ้ายามเที่ยงคืน มีเกล็ดน้ำตาลสีเงินอันประณีตโปรยปรายอยู่ทั่วราวกับดวงดาว มันสมบูรณ์แบบมาก มือของฉันสั่นเทาเล็กน้อยขณะเดินไปยังปีกหลักของคฤหาสน์ประจำฝูง ซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องทำงานของอัลฟ่า เขาทำงานดึกอยู่เสมอ คอยบริหารอาณาจักรธุรกิจอันกว้างใหญ่ซึ่งเป็นฉากหน้าต่อสาธารณะของฝูงแบล็กมูน เมื่อฉันเข้าใกล้ห้องทำงานของเขา กลิ่นแปลกๆ ก็ลอยมากระทบจมูก มันเจือจาง แต่ชัดเจนจนไม่ผิดแน่ กลิ่นนม แป้งเด็ก และกลิ่นหอมหวานไร้เดียงสาของลูกหมาป่า ตัวที่ยังเด็กมากๆ ความสับสนสะกิดใจฉันขึ้นมา เท่าที่ฉันรู้ ในฝูงไม่มีลูกหมาป่าเกิดใหม่เลย ฉันชะลอฝีเท้าลง พลางเงี่ยหูฟัง ประตูไม้โอ๊กหนาหนักของห้องทำงานของเขาแง้มอยู่เล็กน้อย เสียงพูดคุยลอยออกมา–น้ำเสียงทุ้มลึกและทรงอำนาจของเคลัน และเสียงราบเรียบของแจ็กซ์ แกมมาของเขา “ท่านแน่ใจเรื่องนี้แล้วหรือ อัลฟ่า” แจ็กซ์ถาม “มันดู... โหดร้ายไปหน่อยนะ” หัวใจของฉันเริ่มเต้นรัวกระแทกซี่โครง ฉันแนบตัวเข้ากับผนังหินอันเย็นเฉียบ พลางกลั้นหายใจ “มันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เธอเข้าใจ” เสียงของเคลันเย็นชา ปราศจากความอบอุ่นอย่างที่ฉันเคยวาดฝันไว้บ่อยครั้ง “เธอจำเป็นต้องเห็นว่าฉันมีคู่ครอง มีครอบครัวแล้ว จากนั้นเธอจะได้ยอมถอยไปเสียที” ความรู้สึกโหวงเหวงก่อตัวขึ้นในท้องของฉัน เขากำลังพูดถึงฉัน จากนั้น ความคิดใหม่ที่เปราะบางก็เฉียดผ่านเข้ามาในจิตใจของฉัน มันไม่ใช่การเชื่อมจิตอย่างสมบูรณ์แบบ แต่เหมือนเสียงกระซิบตามสายลมมากกว่า ซึ่งเป็นผลข้างเคียงจากการแปลงร่างที่ใกล้เข้ามา ประสาทสัมผัสของฉันกำลังเฉียบคมขึ้น ทลายกำแพงที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีอยู่ ลูกหมาป่าโร้กหลับไปแล้ว เซราฟินาทำได้ดีที่หาตัวที่ไม่ก่อเรื่องวุ่นวายมาได้ นั่นคือความคิดของเคลัน ชัดเจนแจ่มแจ้งอยู่ในหัวของฉัน เซราฟินาคือคนที่เหมาะสมกับท่านครับ อัลฟ่า แจ็กซ์ส่งกระแสจิตตอบกลับ เสียงในความคิดของเขาเปี่ยมไปด้วยความจงรักภักดี ทุกคนต่างก็รู้เรื่องนี้ดี ทันใดนั้นกล่องเค้กก็รู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาอย่างเหลือเชื่อ เซราฟินา นักรบระดับสูงผู้งดงามที่เขาโปรดปรานมาโดยตลอด พวกเขากำลังวางแผนจัดฉากครอบครัวปลอมๆ โดยใช้ลูกหมาป่าโร้กที่ยืมมา เพียงเพื่อจะกำจัดฉันทิ้ง เพื่อบดขยี้ความหวังของฉัน เขาจะได้อยู่กับเธอ และแล้วก็มาถึงหมัดฮุกสุดท้าย ความคิดจากเคลันที่ทรงพลังและเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ดิบเถื่อนจนรู้สึกราวกับการถูกทำร้ายทางกาย หมาป่าภายในตัวเขา สัตว์ร้ายในตำนาน คำรามก้องในใจของฉัน เซราฟินาคือของข้า! ข้าจะไม่มีวันยอมให้โอเมก้าที่อ่อนแอและน่าสมเพชมาเป็นลูน่าของข้า! กล่องหลุดจากนิ้วมือที่ชาด้านของฉัน มันกระแทกลงบนพื้นหินอ่อนจนเกิดเสียงตุบเบาๆ ชวนสะอิดสะเอียน เค้กแสนสวย หัวใจของฉัน ความหวังของฉัน–ทั้งหมดแหลกสลายไม่มีชิ้นดี ความเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยพานพบมาก่อนฉีกกระชากผ่านร่างของฉัน มันไม่ใช่แค่หัวใจของฉันที่แตกสลาย แต่มันคือร่างกายของฉัน กระดูกของฉันรู้สึกราวกับถูกไฟแผดเผา บิดงอและแตกหัก สายตาของฉันพร่ามัว การแปลงร่างครั้งแรก มันกำลังเกิดขึ้นในตอนนี้ โดยถูกกระตุ้นจากแรงแห่งความทรมานอันแสนสาหัสของฉัน ฉันจะให้พวกเขาเห็นฉันในสภาพนี้ไม่ได้ ฉันไม่สนใจความเจ็บปวดแสนสาหัส ตะเกียกตะกายหนีออกไป กลั้นเสียงสะอื้นขณะวิ่งหนีออกจากคฤหาสน์ประจำฝูงและพุ่งตัวเข้าสู่ความมืดมิดของผืนป่าโดยรอบ แต่ละก้าวคือการทรมาน ฉันรู้สึกได้ว่ากระดูกสันหลังของฉันยืดออก ข้อต่อต่างๆ หลุดออกจากกันแล้วดีดกลับเข้าสู่ตำแหน่งใหม่ที่ไม่คุ้นเคย เสียงกรีดร้องฉีกกระชากออกจากลำคอของฉัน แต่กลับกลายเป็นเสียงหอนอันเจ็บปวดและแหบแห้งในลำคอ ในม่านหมอกแห่งความทรมาน ความทรงจำหนึ่งก็ผุดขึ้นมา ตอนนั้นฉันอายุสิบขวบ ถูกหมาป่าโร้กต้อนจนมุม เคลันซึ่งตอนนั้นยังเป็นเพียงวัยรุ่นได้ปรากฏตัวขึ้นราวกับเงา จัดการกับพวกโร้กด้วยความเฉียบขาดและโหดเหี้ยม เขาพบฉันกำลังร้องไห้ เข่าถลอกและมีเลือดออก แล้วเขาก็กดแท่งช็อกโกแลตใส่มือของฉัน สัมผัสของเขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟแล่นผ่าน และกลิ่นกายของเขา–กลิ่นไม้สนและน้ำค้างแข็งในฤดูหนาว–ได้ปลอบประโลมจิตวิญญาณที่หวาดกลัวของฉัน นั่นคือช่วงเวลานั้น ช่วงเวลาที่ฉันได้ล่วงรู้ บัดนี้ ความทรงจำอันแสนหวานนั้นกลับกลายเป็นยาพิษ แผดเผาภายในของฉันจนมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน การแปลงร่างเสร็จสมบูรณ์ ฉันทลายตัวลงบนพื้นป่า หายใจหอบถี่อย่างขาดห้วง ฉันก้มมองอุ้งเท้าของตัวเอง มันใหญ่โตและปกคลุมไปด้วยขนที่ขาวบริสุทธิ์ราวกับหิมะที่เพิ่งตกใหม่ๆ ไดร์วูล์ฟ หมาป่าสีขาว ตำนานเหล่านั้นเป็นเรื่องจริง เสียงหอนอันโหยหวนเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของฉัน เป็นเสียงแห่งความอกหักอันบริสุทธิ์ไร้สิ่งเจือปน ประสาทสัมผัสใหม่ที่ทรงพลังของฉันจับสัญญาณโครงข่ายการเชื่อมจิตของฝูงได้ ฉันเพ่งสมาธิ ข่มความเจ็บปวดเอาไว้ แล้วตามหาพี่ชายของฉัน โรแนน ฉันส่งกระแสจิตไป เสียงในความคิดของฉันแหบแห้งและแตกสลาย ซีเลียเหรอ? เกิดอะไรขึ้นน่ะ? พี่สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดของเธอนะ! ความกังวลของเขาเปรียบเสมือนผ้าห่มอันอบอุ่นท่ามกลางความหนาวเหน็บ หนูไม่เป็นไร ฉันโกหก บอกอัลฟ่า... บอกเขานะคะว่าหนูยอมรับข้อเสนอไปเรียนต่อต่างประเทศ หนูจะไปที่อาณาเขตของฝูงซิลเวอร์วูด หนูจะไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉันตัดการเชื่อมต่อก่อนที่เขาจะทันได้ถามคำถามเพิ่มเติม การแปลงร่างกลับคืนร่างเดิมก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน ในสภาพเปลือยเปล่าและสั่นเทา ฉันกะเผลกกลับไปยังกระท่อมหลังเล็กของฉันที่ชายขอบดินแดนของฝูง เมื่อฉันก้าวเข้าไปข้างใน เสียงเตือนก็ดังขึ้นในหัวของฉัน ข้อความเชื่อมจิตอย่างเป็นทางการจากอัลฟ่าของฉัน ฉันได้พบคู่ครองของฉันแล้ว และลูกของเราด้วย ข้อความนั้นห้วนสั้นและเป็นทางการ ภาพหนึ่งวาบขึ้นมาในหัวของฉัน: อุ้งเท้าหมาป่าตัวจิ๋วที่มีขนปุย นี่คือบัตรเชิญเข้าร่วมพิธีผูกคู่ของเรา นิ้วมือของฉันกำแน่นจนเป็นกำปั้น เขาไม่แม้แต่จะมีความเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะบอกฉันต่อหน้า เขาทำให้มันเป็นทางการ เรื่องโกหกนั้น ทั้งฝูงจะได้เห็นมัน ความเจ็บปวดของฉันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว มีเพียงการเอาชีวิตรอดเท่านั้น ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียบเรียงคำตอบกลับไป ให้มันฟังดูว่างเปล่าและว่าง่ายอย่างที่เขาเชื่อว่าฉันเป็น รับทราบค่ะ อัลฟ่าของฉัน จากนั้น ฉันก็เดินไปยังเตาหลอมเล็กๆ ที่พ่อของฉันเคยใช้ ฉันรวบรวมของที่ระลึกทุกชิ้นที่เกี่ยวกับเคลันมาทีละชิ้น มีดสั้นสำหรับฝึกซ้อมที่เขาเคยมอบให้ฉันในวันเกิดครบรอบสิบหกปี เสื้อยุทธวิธีตัวเก่าของเขาที่ฉันแอบขโมยมาจากกองซักรีด กระดาษห่อที่ซีดจางของช็อกโกแลตแท่งแรกนั้น โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ฉันโยนพวกมันทั้งหมดลงในเปลวเพลิง ฉันเฝ้ามองพวกมันมอดไหม้จนเหลือเพียงเศษถ่านที่คุโชน ร่องรอยสุดท้ายของเด็กสาวผู้หาญกล้าที่จะรักอัลฟ่าผู้ซึ่งไม่มีวันรักเธอกลับ