บทที่ 2

มุมมองของเคเลน: ค่ะ จ่าฝูงของฉัน คำตอบส่งผ่านสายใยจิตมาอย่างราบเรียบและทันควัน เรียบเกินไป การยอมรับของซีเลียนั้นรวดเร็วและปราศจากอารมณ์ความรู้สึกที่มักจะแฝงอยู่ในข้อความของเธอเสมอ จนทำให้หมาป่าในตัวผมเดินพล่านด้วยความกระวนกระวายที่ไม่คุ้นเคย ผมสะกดความรู้สึกนั้นลงไป นี่เป็นเรื่องดี นี่คือสิ่งที่ผมต้องการ ความโล่งใจ ความรู้สึกนี้คือสิ่งนั้นแหละ “เห็นไหมล่ะ เธอรับมันได้ดี” ผมพูดกับแจ็กซ์ที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องทำงานของผมพลางมองออกไปในความมืด “แผนได้ผล” แจ็กซ์หันกลับมา สีหน้าของเขายังคงกังวล “ฉันไม่รู้สิ เคเลน เธอไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมแพ้ง่ายๆ นี่มันให้ความรู้สึกเหมือนความเงียบสงบก่อนพายุจะเข้ามากกว่า เธออาจจะกำลังวางแผนสร้างสถานการณ์ดราม่าเพื่อเอาชนะใจนายคืนมาก็ได้” ผมขบกรามแน่น เขาพูดถูก ซีเลียเป็นคนตื๊อเก่ง การที่เธอแอบชอบผมเป็นเรื่องที่คนในฝูงพูดถึงกันมานานหลายปี เป็นความจริงที่ดูหวานซึ้งแต่กลับสร้างความลำบากใจในชีวิตผมอย่างยิ่ง ผมต้องทำเรื่องนี้ให้จบเพื่อเซราฟินา ผมต้องแสดงให้เซราฟินาเห็นว่าผมเป็นของเธออย่างสมบูรณ์แบบและไม่มีข้อกังขา ความทรงจำเกี่ยวกับกลิ่นกายของเซราฟินา–ดอกไม้ป่าและสายฝนฤดูร้อน–อบอวลอยู่ในประสาทสัมผัสของผม ผมได้กลิ่นนั้นครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อน เป็นกลิ่นหอมจางๆ ใกล้ดินแดนชายแดนที่หมาป่าของผมประกาศทันทีว่าเป็น คู่แท้ ผมใช้เวลาหลายปีตามหาต้นตอของมัน และเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ผมก็พบมัน บนตัวเธอ กลิ่นกายของซีเลียซึ่งเป็นส่วนผสมที่น่ารื่นรมย์แต่ไม่โดดเด่นของวานิลลาและกลีบดอกไม้จันทรากลับเป็นสิ่งรบกวนที่ชวนสับสน หมาป่าของผมไม่สนใจมัน แต่ส่วนที่เป็นมนุษย์ของผมมักจะรู้สึกสงบอย่างประหลาดเมื่ออยู่ใกล้เธอ จุดอ่อนที่ผมจำเป็นต้องกำจัดทิ้งไป ประตูห้องทำงานเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนัง โรแนน เบต้าและเพื่อนสนิทที่สุดของผมยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยความโกรธแค้น “นายทำอะไรลงไป เคเลน” เขาคำรามลอดไรฟัน เสียงของเขาเป็นเสียงขู่ต่ำ “ฉันทำสิ่งที่จำเป็น” ผมตอบพลางยืนขึ้นเผชิญหน้ากับเขา “ฉันหยุดความเพ้อฝันของเธอ” “ด้วยการฉีกหน้าเธองั้นเหรอ ด้วยการกุเรื่องคู่แท้ปลอมๆ กับลูกปลอมๆ ขึ้นมาเนี่ยนะ” โรแนนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายกำยำของเขาแผ่รังสีคุกคามออกมา “เธอเป็นน้องสาวของฉันนะ เคเลน โอเมก้าที่อยู่ใต้การปกป้องของนาย” ก่อนที่ผมจะได้ตอบ เสียงหวานของผู้หญิงก็ดังก้องขึ้นในใจของผม เคเลน ที่รักคะ ลูกหมาป่าตื่นแล้วและต้องกินนม พรุ่งนี้คุณช่วยไปตลาดกับฉันได้ไหมคะ พวกเราต้องซื้อของบางอย่างเพื่อทำให้เรื่องนี้ดูแนบเนียนขึ้น นั่นคือเซราฟินา เสียงในจิตของเธอช่วยปลอบประโลมประสาทที่ตึงเครียดของผม หน้าที่ของผมชัดเจนแล้ว คู่แท้ที่ผมเลือกต้องการตัวผม ผมมองโรแนนเพื่อนที่คบกันมานานที่สุดของผม และเสียงของผมก็ต่ำลงกลายเป็นสุ้มเสียงก้องกังวานแห่งการออกคำสั่ง คำสั่งแห่งอัลฟ่า “ถอยไป เบต้า” พลังในน้ำเสียงของผมกระแทกเขาเหมือนการจู่โจมทางกายภาพ โรแนนชะงักงัน กล้ามเนื้อของเขาเกร็งแน่น กรามของเขาขบเข้าหากันด้วยการแยกเขี้ยวขัดขืนอย่างเงียบงัน เขากำลังต่อต้านมัน พลังเบต้าของเขาต่อสู้กับอำนาจแห่งอัลฟ่าของผม แต่มันเป็นการต่อสู้ที่เขาไม่มีวันชนะ ร่างกายของเขาถูกบังคับให้ยอมจำนน แม้ว่าดวงตาของเขาจะลุกโชนไปด้วยความเกลียดชังก็ตาม “เราค่อยคุยเรื่องนี้กันทีหลัง” ผมพูดอย่างเย็นชาพลางหันหลังให้เขา ผมเดินออกจากห้องทำงาน ปล่อยให้เขาเป็นอัมพาตอยู่ในกรงขังที่ผมสร้างขึ้นมาเอง แจ็กซ์และพวกแกมม่าคนอื่นๆ รีบเข้ามาล้อมเขาไว้ขณะที่ผมเดินออกมา ผมได้ยินเสียงอู้อี้ของพวกเขาผ่านประตู “อย่าโง่ไปหน่อยเลย โรแนน” “เขาเป็นอัลฟ่านะ” “เดี๋ยวเธอก็ทำใจได้เองแหละ” ผมปิดกั้นเสียงของพวกเขา พวกเขาไม่เข้าใจ ไม่มีใครเข้าใจแรงดึงดูดที่ผมรู้สึกต่อเซราฟินา มันเป็นสายสัมพันธ์ที่โชคชะตาสร้างขึ้น และผมจะไม่ยอมให้อะไร–หรือใครหน้าไหน–มาขวางทางมันได้ ไม่กี่วันต่อมา สมาชิกในฝูงมารวมตัวกันเพื่อเฉลิมฉลองวันเกิดของโรแนน มันเป็นงานใหญ่ที่จัดขึ้นในห้องโถงใหญ่ ผมปรากฏตัวโดยมีเซราฟินาควงแขนและอุ้มลูกหมาป่าพเนจรที่ยืมมาไว้ในตะกร้าอุ้ม ลูกหมาป่าตัวนั้นเงียบสงบเพราะถูกวางยาสมุนไพรฤทธิ์อ่อนเพื่อไม่ให้มันส่งเสียงครางงอแง สมาชิกในฝูงต่างหลีกทางให้เรา ก้มศีรษะลงด้วยความเคารพ สายตาของผมกวาดมองฝูงชนเพื่อหาคนคนหนึ่ง ผมพบเธอยืนอยู่ใกล้ด้านหลัง กำลังคุยเบาๆ กับโอเมก้าคนอื่นๆ อีกสองสามคน ซีเลีย เธอดูเปลี่ยนไป การมองโลกในแง่ดีด้วยแววตาเป็นประกายตามปกติของเธอหายไป ถูกแทนที่ด้วยความสงบนิ่งที่แทบจะเรียกได้ว่าเย็นชา มันชวนให้รู้สึกไม่สบายใจ ผมพาเซราฟินาเดินตรงไปหาเธอ เรื่องนี้ต้องเปิดเผยต่อหน้าทุกคน มันต้องเด็ดขาด “ซีเลีย” ผมพูดขึ้นโดยเปล่งเสียงให้คนรอบข้างได้ยิน “ฉันอยากให้เธอพบกับเซราฟินา ลูน่าที่ฉันเลือก” ผมผายมือไปที่ตะกร้าอุ้ม “และนี่คือลูกชายของเรา” ทั้งห้องโถงดูเหมือนจะกลั้นหายใจ ทุกสายตาจับจ้องไปที่หญิงสาวโอเมก้าที่ผมกำลังจะทำลายให้แหลกสลาย แต่เธอไม่ได้แหลกสลาย เธอมองจากผมไปยังเซราฟินาด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก จากนั้นเธอก็ก้มตัวลงคำนับอย่างอ่อนช้อยและเป็นทางการเพื่อแสดงความยอมจำนน ในแบบที่โอเมก้ามอบให้แก่ลูน่าของตน เสียงของเธอชัดเจนและมั่นคง ปราศจากการสั่นเครือแม้แต่น้อย “เป็นเกียรติอย่างยิ่งค่ะ ว่าที่ลูน่าของฉัน” เซราฟินาซึ่งแสดงบทบาทของเธอได้อย่างไร้ที่ติ วางมือลงบนไหล่ของซีเลียอย่างแผ่วเบา “ขอบคุณนะ ซีเลีย ฉันรู้ว่าเรื่องนี้คงทำใจยากสำหรับเธอ” น้ำเสียงของเธอหวานหยด แต่ดวงตากลับทอประกายแห่งชัยชนะ “ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเธอจะมาร่วมพิธีประทับรอยพันธะของเราในเดือนหน้านะ มันมีความหมายต่อเคเลนมาก... และต่อฉันด้วย” คำเชิญนั้นเหมือนการบิดมีดซ้ำในบาดแผล เป็นการเรียกร้องต่อหน้าธารกำนัลให้เธอมาเป็นพยานในการที่ผมผูกจิตวิญญาณไว้กับหญิงอื่น ซีเลียเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอสบกับผมเพียงชั่วครู่ ไม่มีอะไรอยู่ในนั้นเลย ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีความรัก ไม่มีการวิงวอน มีเพียงความนิ่งงันที่ว่างเปล่าและกว้างใหญ่ไพศาล “แน่นอนค่ะ” เธอพูด “ฉันรู้สึกเป็นเกียรติที่จะได้ไปร่วมงาน” ---