บทที่ 3

มุมมองของเซเลีย: “ฉันสัญญา ฉันจะทำหน้าที่ในฐานะโอเมก้าและคอยสนับสนุนคุณอย่างเต็มที่” ฉันพูด น้ำเสียงของฉันเป็นหน้ากากแห่งความเคารพนบนอบที่สมบูรณ์แบบ เซราฟินายิ้ม รอยยิ้มของผู้ชนะ หนึ่งในแกมม่าของเคเลน คนเถื่อนชื่อมาร์คัส ก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมกับแสยะยิ้ม “ดีใจที่เห็นว่าในที่สุดเธอก็รู้ที่ทางของตัวเอง โอเมก้า พวกเราเบื่อเต็มทนที่จะต้องมองเธอกระดิกหางตามหลังอัลฟ่าเหมือนลูกหมาหลงทาง” อีกคนหนึ่ง ลีโอ หัวเราะในลำคอ “จำตอนที่เธอพยายามจะร้องเพลงให้เขาฟังผ่านการเชื่อมโยงจิตตอนล่าสัตว์ในคืนจันทร์สีเลือดได้ไหม? เขาตัดบทเธอเร็วมาก น่าอับอายจริง ๆ” คำพูดของพวกเขาตั้งใจจะทิ่มแทง เพื่อทำให้อับอายต่อหน้าคนทั้งฝูง เมื่อสองสามสัปดาห์ก่อน มันคงได้ผล ฉันคงหน้าแดงด้วยความอับอายและน้ำตาคลอเบ้า แต่ตอนนี้ คำเยาะเย้ยของพวกเขาเหมือนหินที่ถูกโยนลงไปในบ่อน้ำไร้ก้น พวกมันแค่หายวับไป ฉันมองไปที่เคเลน เขายืนอยู่ตรงนั้น นิ่งเงียบ สีหน้าเย็นชาและห่างเหิน เขาไม่ได้ห้ามพวกเขา เขาเฝ้าดูขณะที่คนวงในของเขาเหยียบย่ำฉัน ความเงียบของเขาคือการยอมรับความโหดร้ายของพวกเขาอย่างชัดเจน ในช่วงเวลานั้น ฉันเข้าใจแล้ว ความเมตตาใด ๆ ที่เขาเคยแสดงให้ฉันเห็น ความอดทนใด ๆ ต่อการมีอยู่ของฉัน ล้วนเป็นเพราะโรแนนล้วน ๆ หากปราศจากสถานะเบต้าของพี่ชายฉันแล้ว ฉันก็ไม่มีค่าอะไรสำหรับเขาเลย มีค่าน้อยยิ่งกว่าความว่างเปล่าเสียอีก งานเลี้ยงดำเนินต่อไป เคเลนคือว่าที่คู่ครองที่สมบูรณ์แบบ เขาปกป้องเซราฟินาเมื่อมีผู้ชายอีกคนยื่นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แรง ๆ ให้เธอ โดยรับแก้วนั้นมาดื่มเอง เขาหั่นเนื้อหมูป่าส่วนของเธอ เพื่อให้แน่ใจว่าเป็นชิ้นที่นุ่มที่สุด เขากำลังแสดงละครฉากใหญ่ต่อหน้าคนทั้งฝูง เพื่ออวดความทุ่มเทที่มีต่อลูน่าที่เขาเลือก ต่อมา เซราฟินาตามหาฉันเจอในมุมสงบแห่งหนึ่ง เธอถือแก้วน้ำผลไม้ไว้ในมือ รอยยิ้มหวานหยดย้อยจนเลี่ยน “ฉันแค่อยากแน่ใจว่าเธอไม่เป็นไร” เธอพูด น้ำเสียงของเธอครางหวานแผ่วเบา “เคเลนเป็นห่วงน่ะ เธอรู้ใช่ไหม” ฉันไม่ได้ตอบ รอยยิ้มของเธอตึงขึ้น “เธอรู้ได้ยังไง?” เธอถาม เสียงของเธอลดลงจนเป็นเสียงกระซิบ “เรื่องแผนการของเรา ฉันรู้ว่าเธอรู้ ปฏิกิริยาของเธอ... มันสงบนิ่งเกินไป” ฉันสบตาเธอ “ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร” เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นดอกไม้ป่าของเธอกะทันหันก็ชวนให้อึดอัด “อย่ามาทำเป็นไขสือกับฉัน โอเมก้า เธอได้ยินอะไรบางอย่างมาใช่ไหม?” ก่อนที่ฉันจะได้ตอบ แรงสั่นสะเทือนกะทันหันก็เขย่าห้องโถงใหญ่ เสียงตะโกนด้วยความตระหนกดังระงม ฉันเงยหน้าขึ้นมอง เหนือขึ้นไปสูง โคมระย้าขนาดมหึมาตรงกลาง ซึ่งเป็นโครงสร้างเหล็กและเงินขัดเงาขนาดใหญ่โต กำลังแกว่งไปมาอย่างรุนแรง ตัวยึดของมันถูกตัดออก พวกหมาป่าพเนจร ต้องเป็นพวกมันแน่ ๆ โคมระย้าหลุดออก ร่วงหล่นลงสู่พื้น–ตรงมาทางพวกเราพอดี เวลาดูเหมือนจะช้าลง ฉันเห็นเคเลนเงยหน้าขึ้นขวับ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก หมาป่าของเขา สัญชาตญาณของเขา เข้าควบคุม ในชั่วพริบตาแห่งการเคลื่อนไหว เขาพุ่งตัวไป ไม่ใช่เพื่อฉัน เขาพุ่งผ่านฉันไป เป็นเหมือนขีปนาวุธชุดดำแห่งสัญชาตญาณการปกป้องล้วน ๆ และโอบร่างของเขารอบเซราฟินา กำบังเธอไว้อย่างสมบูรณ์ในขณะที่พาเธอออกจากจุดตก เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองมาทางฉันเลยด้วยซ้ำ ฉันไม่มีเวลาแม้แต่จะขยับตัว ไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง โลกทั้งใบระเบิดออกเป็นท่วงทำนองของผลึกแก้วที่แตกกระจายและความเจ็บปวดที่ทำให้ตาพร่า น้ำหนักของโคมระย้าบดทับร่างฉัน แต่เป็นเงินต่างหากที่นำความทรมานมาให้ เงิน สารเพียงชนิดเดียวที่เป็นพิษต่อเผ่าพันธุ์ของเรา มันแผดเผาผิวหนังของฉัน ไฟอันเยือกเย็นของมันเผาผลาญผ่านเนื้อและกระดูก สะกดพลังการรักษาตามธรรมชาติของหมาป่าในตัวฉัน เสียงกรีดร้องถูกเค้นออกจากปอดของฉัน เป็นเสียงแห่งความทรมานอย่างเจ็บปวด สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนที่ความมืดมิดจะเข้าครอบงำคือเคเลน เขากำลังโอบกอดเซราฟินา มือของเขาลูบไล้ไปตามตัวเธออย่างลนลาน เสียงของเขาเป็นเสียงกระซิบอย่างสิ้นหวังในจิตใจของเธอที่ฉันพอจะได้ยินแผ่วเบา เธอเจ็บตรงไหนไหม? เซราฟินา คุยกับฉันสิ! เธอเจ็บตรงไหนไหม? เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าคู่แท้ของเขากำลังนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นห่างออกไปเพียงไม่กี่ฟุต ฉันตื่นขึ้นมาในห้องพยาบาลของฝูง อากาศมีกลิ่นสมุนไพรฆ่าเชื้อและกลิ่นเลือด โรแนน พี่ชายของฉัน นั่งอยู่ข้างเตียง มือทั้งสองกุมศีรษะไว้ ไหล่ของเขาสั่นเทา “พี่ขอโทษจริง ๆ นะ เซเลีย” เขาพูดเสียงสะอื้นเมื่อเห็นว่าตาของฉันลืมขึ้น “พี่ควรจะปกป้องเธอ พี่ควรจะหยุดเขา” ขาของฉันถูกพันด้วยผ้าพันแผลหนาเตอะ ความปวดตุบ ๆ แผ่ซ่านออกมาจากมัน ผู้รักษาทำสุดความสามารถแล้ว แต่บาดแผลจากเงินนั้นรักษาหายช้า ฉันเอื้อมมือไปวางบนแขนของเขา เสียงของฉันเองฟังดูแปลกหูและห่างเหิน “มันไม่ใช่ความผิดของพี่หรอก โรแนน” ฉันมองเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของเขา “ครั้งนี้... ฉันปล่อยวางจริง ๆ แล้ว” เขาดูสับสน ฉันหลับตาลงและตั้งสมาธิ ส่งข้อความเงียบ ๆ ผ่านการเชื่อมโยงจิตไปยังศูนย์กลางการเดินทางในดินแดนที่เป็นกลาง ยืนยันตั๋วของฉันสำหรับการข้ามผ่านประตูมิติในอีกสิบวัน จุดหมายปลายทาง: ซิลเวอร์วูด ถึงเวลาแล้ว ไม่มีอะไรเหลือให้ฉันที่นี่อีกต่อไปนอกจากความเจ็บปวด